Bezoek uit Nederland

Mijn eerste Art Vistas les is alweer bijna een maand geleden maar ik wil jullie nog wel laten weten dat het prima gegaan is. De kinderen vonden het erg leuk en de kunstwerken zijn mooi geworden. A.s. vrijdag mag ik de tweede les doen en dan gaat het over paarden.

Het bezoek van mijn moeder en zus Mieke is ook weer achter de rug. Helaas, want het was heel gezellig. Het is altijd leuk om bezoek te ontvangen en te laten zien hoe we nu eigenlijk wonen en wat hier allemaal te doen is. Ik weet wel dat 10 dagen erg kort is. Ik begrijp nu ook wel waarom mensen altijd verwachten dat je het druk hebt in die dagen want van echt relaxen komt niet veel. Er is zoveel te doen en te zien hier.
Vrijdag 11 november was het zover, met de kinderen ben ik naar het vliegveld van San Francisco gereden om het bezoek op te halen. Ze hadden gelukkig een goede reis gehad. Het was voor het eerst dat we bezoek opwachtten bij de gate, de vorige keer toen mijn schoonouders er waren kwamen we op hetzelfde vliegtuig vanuit Nederland aan. Dit is wel wat leuker!
Mieke was lekker actief en jetlag of geen jetlag, ze ging zaterdagochtend meteen met mij en Leah mee hiken in Almaden Quicksilver Park. Nu heeft ze wel een betere conditie als wij maar ze vond het wandelen in de bergen toch net zo zwaar als joggen in Nederland. We konden haar zo meteen een mooi stukje natuur laten zien, jammer genoeg waren er weinig wilde dieren.
's Middags besloten we te gaan winkelen in de factory outlets in Gilroy. De kinderen kregen allebei van oma een stickerboek en dat was een gouden greep want zo waren ze iedere keer erg zoet tijdens het wachten. Hierna gingen we eten bij Fresh Choice en vooral mijn moeder begrijpt nu wel waarom ik daar zo enthousiast over ben. Onbeperkt gezond eten, wat wil je nog meer? (er zijn ook genoeg ongezonde dingen hoor ;-))
Zondag besloten we naar Santa Cruz gegaan. Dat werd een heerlijke dag. We begonnen in het Natural Bridges Park waar de Monarch vlinders aan het overwinteren zijn. We hebben dit keer wel hele clusters met vlinders gezien, een prachtig gezicht. De kinderen hebben nog lekker even op het strand gespeeld. Daarna zijn we naar de pier gereden waar we gelunchd hebben. Er lagen weer heel veel zeeleeuwen op de houten balken onder de pier. We zagen zelfs nog een zeeotter, dat was voor mij de eerste keer in het wild. De kinderen wilden al de hele dag heel graag naar de kermis op de boardwalk. We waren daar eindelijk om 16.50 uur en toen bleek dat ze al om 17.00 uur dicht zouden gaan. Dat vonden we erg zielig voor ze maar gelukkig hebben ze nog een paar ritjes kunnen maken. Mieke en ik zijn nog even snel in de achtbaan "Giant Dipper" gegaan. En dat is misschien wel de gaafste achtbaan waar ik ooit in ben geweest en zeker de oudste, gebouwd in 1924. Ik had niet verwacht dat hij zo leuk zou zijn. We dachten namelijk dat we eerst omhoog zouden gaan maar hij ging meteen al onder de grond naar beneden. Mieke lag in een deuk om mij omdat ik de hele rit onwijs heb zitten gillen. Heerlijk, dat hoort er gewoon bij.

Maandag was een bijzondere dag voor mij want voor het eerst ging ik zonder de kinderen én zonder René een paar dagen op stap. Met mijn moeder en zus zijn we in de auto gestapt en richting het zuiden gereden. Eerst via Monterey naar Pebble Beach, toen naar Carmel en Big Sur over Highway 1. Het is een prachtige rit, maar om op die manier naar LA te rijden moet je wel heel veel tijd uittrekken. We zijn een paar keer gestopt en bij Piedras Blancas hebben we de zeeolifanten kolonie bewonderd. Toen we daar in maart met mijn schoonouders hebben we die niet gezien. Honderden zeeolifanten liggen te slapen op het strand, sommigen vechten om een goed plaatsje en heel veel zijn aan het zwemmen in het water. Machtig gezicht! Uiteindelijk kwamen we in het donker in Santa Barbara aan waar we een hotel aan het strand hebben gezocht. Santa Barbara heeft een erg gezellig centrum en daar hebben we in een Italiaans restaurant lekker gegeten. De volgende ochtend was het eerst mistig maar dat trok gelukkig redelijk snel op zodat we nog even een klein stukje langs het strand konden lopen. Daarna zijn we snel in de auto gestapt want mijn moeder wilde heel graag naar Universal Studio's. Ik heb dit pretpark in Orlando al eens bezocht, maar er waren zoveel nieuwe attracties dat het wel heel erg leuk was. Bovendien heb je hier de echte studio's waarheen je een tour met een soort tram kunt maken. Zo kom je o.a. langs "Wisteria Lane", de set van Desperate Houswives een set van War of the Worlds. 's Avonds waren we zo moe dat we alleen maar een hotel hebben gezocht en verder niet meer buiten zijn geweest.
De volgende dag moesten we natuurlijk naar Hollywood Boulevard voor "the walk of fame" waar je al die sterren van beroemdheden kunt zien. We hebben ook nog de beroemde "hollywood" letters bekeken vanaf Mulholland drive en we zijn door Rodeo Drive gereden. Daarna zijn we via Santa Monica en Malibu weer richting San Jose gegaan. Thuis was alles uiteraard prima gegaan. Het was voor het eerst dat René een paar dagen alleen was met de kinderen. Nou, ik mag vaker weg :-)!

Donderdag hebben we rustig aan gedaan (Mieke en ik hebben gelopen in Quicksilver park en we hebben gewinkeld geloof ik) en vrijdag zijn we naar San Francisco gegaan. Daar hebben we uiteraard de Golden Gate Bridge bewonderd en zijn we Lombard Street afgereden (mijn moeder en Mieke hebben het bochtige stukje gelopen). Daarna hebben we een cablecar genomen naar Powell street waar we een broodje hebben gegeten, Union square hebben bewonderd en een paar winkels hebben bekeken. Daarna hebben we een taxi genomen naar Fishermanns Warf. Bij Pier 39 hebben we de zeeleeuwen bewonderd, een beetje gewinkeld en een ijsje gegeten. Daarna zijn we weer richting auto gegaan om ons in de file naar San Jose te storten.

Zaterdag was de verjaardag van Mieke en helaas was ze zo vroeg op dat ik tot grote teleurstelling van haar gezin haar niet kon wekken met de laptop en webcam. Leah kwam weer om 9 uur om te hiken en Mieke ging weer mee. 's middags zijn we weer gaan winkelen en boodschappen doen (de taart moest nog gekocht). Mieke mocht kiezen waar ze wilde eten en we zijn naar Sushi Boat Town gegaan. Lekker!

Zondag hadden we besloten naar Mount Hamilton te gaan. Dat was achteraf niet zo'n handige keuze want zowel Mieke, mijn moeder, Arwin als ik worden heel makkelijk misselijk in de auto. Vooral achterin dus dat was niet zo'n heel leuke rit. Gelukkig was het redelijk helder boven en hadden we dus goed uitzicht. Daarna zijn we weer bij Fresh Choice gaan eten, oma heeft getracteerd.

En maandag 21 november was alweer de dag dat ze moesten vertrekken. We zijn nog wel even gaan winkelen 's ochtends en Mieke moest nog een Frozen Yoghurt proberen van Milja. En zo ging ik 's middags weer op weg naar SFO, dit keer om Mieke en mijn moeder weg te brengen.
Ik vond het een erg leuk maar veel te kort bezoek!

Halloween

Ik heb alweer een tijdje niet geschreven, maar het leven gaat zo zijn gangetje en ik heb het gevoel dat er niet meer zoveel te schrijven is. Ik ben weer een keer met Arwin naar de dokter geweest omdat hij anderhalve week geleden een oorontsteking had. Ik ben nog nooit met een oorontsteking naar de dokter geweest, vooral niet omdat Arwin pas begint te klagen over pijn op het moment dat het doorbreekt. Er kan dan toch niets meer aan gedaan worden. Nu had onze "pediatrician" gezegd dat we de volgende keer sowieso moesten komen. Ik ben benieuwd hoe hoog de rekening weer is want ze hoorde hem ook piepen dus werd hij meteen 10 minuten aan een inhalator gezet. Na afloop vond ze dat hij beter klonk dus kreeg ik meteen een recept mee voor zo'n ding. En voor oordruppels en een breedspectrum antibiotica. Nu moet je weten dat Arwin helemaal niet ziek leek en gewoon aan het rondrennen was dus we hebben besloten om alleen de oordruppels te halen. En hij heeft nergens meer last van dus ik ben blij dat hij geen antibiotica gekregen heeft.

Verder ben ik nu begonnen met het Art Vistas project op de school van Yarno. De moed zonk wel even in mijn schoenen toen ik hoorde wat ik er allemaal voor moet doen. Ik was de enige van drie moeders uit de klas van Yarno die kwam opdagen bij de presentatie en de training dus werd ik meteen gebombardeerd tot "lead docent". Het klinkt wel aardig natuurlijk maar ik vind het wel erg eng dat ik nu iedere maand een uurtje voor de klas moet gaan staan om les over kunst te geven. Ja ik weet het, het zijn maar kleuters, maar toch! Ik heb een paar andere moeders bereid gevonden om me te helpen tijdens de les. A.s. vrijdag ga ik eerst wat over treinen, lijnen en kleuren vertellen aan de hand van reproducties van beroemde schilderijen en daarna gaan de kinderen een treincollage maken. Ik ben heel benieuwd hoe het gaat!

Gisteren was het Halloween!! Ik vind het echt de leukste feestdag van het jaar. De naam komt van "all Hallows eve", de avond voor Allerzielen. Oorspronkelijk gingen kinderen in doodsmaskers langs de deuren, tegenwoordig is het allemaal wat minder eng voor de kleintjes. Veel mensen veranderen hun huizen nog steeds in "hunted houses" (spookhuizen), maar gelukkig zijn er ook mensen die alleen maar vriendelijke versieringen gebruiken. Wij hadden weer veel pompoenen staan, maar ik heb ook ons huis versiert met spinnenwebben en lampjes van spookjes en pompoentjes. Verder zijn de vogelverschrikkers erg populair dus daar hadden we er ook één van staan. Ik heb helaas geen goede foto's van het geheel. We zijn vorige week nog een keer naar een Pumpkin Patch geweest. Tot onze grote verbazing was deze patch helemaal gratis, inclusief treintje, dieren en kasteel van stro. En als je een pompoen kocht dan kregen de kinderen nog een koekje ook. Dat is nog eens wat anders dan al die andere commerciele patches waar je het gevoel hebt uitgemolken te worden. Erg leuk.

Oh ja, ik ben ook nog meegeweest met het schoolreisje van Yarno naar een Pumpkin Patch. Voor Yarno was het de eerste keer in een echte gele schoolbus. Ik had 6 kinderen onder mijn hoede het het was heel leuk om te doen. Zo leer ik de kinderen uit de klas tenminste goed kennen en het is ook wel een erg leuke leeftijd. Nog zo vol verwondering over alles en zo open.

Er was de afgelopen week ook kermis hier bij het winkelcentrum met een reuzenrad. Ik vind een reuzenrad erg leuk, vooral omdat je dan je eigen wijk weer vanuit een ander gezichtspunt ziet. René was niet zo enthousiast en toen we er eenmaal inzaten kwam ik erachter waarom. Hij vond het veel te eng! Hij heeft de hele rit naar zijn schoenen gestaard. Volgende keer ga ik wel alleen met de kinderen!

Afgelopen zaterdag hadden we een Pumpkin Carving feest bij Astrid en Marcel thuis. Alle kinderen kwamen verkleed en iedereen nam wat te eten mee. Zo was er pompoenbrood, pompoentaart en wij hadden pompoenijs mee. Astrid had een heerlijke pompoensoep gemaakt en gezorgd voor chickenpotpie (hartige taart met een soort kippenragout erin) en salade. Marcel en zijn vader had al al de pompoenen leeggeschept zodat iedereen meteen met het kerven kon beginnen. Ik had besloten me ook te verkleden en kwam als heks, inclusief groene make-up en zwarte tand. Gelukkig was ik niet helemaal de enige volwassene die verkleed was maar we waren in de minderheid ;-). Het was ontzettend gezellig en de pompoenen zijn allemaal prachtig geworden. Ik had niet gedacht dat ik het kerven zo leuk zou vinden.

Hier zie je het resultaat van alle pompoenen bij elkaar:



Op Halloween zelf mochten de kinderen verkleed naar school. Yarno uiteraad weer als Spiderman en Arwin als de Hulk. Ik heb de hele dag weer in heksenkleren gelopen, echter wel zonder make-up want dat vond ik maar niets. Gelukkig krijg je hier hele leuke reacties als je als volwassene verkleed gaat want ik was wel weer één van de weinigen. Alle juffen van de school van Yarno waren wel verkleed en Mrs. Pugh had zich verkleed als clown. Dat was zo leuk! De school begint om 8:15 en om 8.30 uur begon de parade op het schoolplein. Heel leuk om al die kinderen verkleed te zien. Er stond een politieagent (vader van één van de kinderen) en ik durfde zowaar op hem af te stappen om te zeggen dat ik zijn "kostuum" zo mooi vond. Om er natuurlijk meteen achteraan te zeggen dat dat vast niet de eerste keer was dat hij dat hoorde. Hij vond het gelukkig wel grappig. Het was waarschijnlijk de heks in mij die me wat minder verlegen maakte ;-).

Yarno met zijn juf

Na de parade hadden alle kleuters een feestje in hun eigen klas en daar heb ik meegeholpen. Het is zo leuk om wat meer moeders te leren kennen. 's Middag moest Yarno (verkleed) naar de Nederlandse school en daarna zijn we gaan "trick or treaten" samen met Nico, één van Yarno's klasgenootjes, en zijn zusje Emma. René is namelijk weer weg, eerst Boston, daarna Londen en Nederland. Het leek me zo ongezellig om alleen met de kinderen te lopen. En het was echt supergezellig met Liz en Pascual, de ouders van Nico. Ze wonen in een straat waar heel veel kinderen wonen en waar iedereen elkaar kent. Daar hebben we ook een straatfeest meegemaakt op 4 juli.
Omdat ons huis versiert is heb ik wel een schaal met snoep buiten gezet met een briefje erbij "please take one" maar iedereen waarschuwde me dat die hele schaal waarschijnlijk leeggekiepert zou worden door één kind dus ik was zeer blij verrast toen ik tegen achten thuis kwam en ontdekte dat er nog aardig wat snoep in de schaal zat. Yarno vond het erg leuk om de deur nog open te doen voor de kinderen die op dat tijdstip al wat ouder waren. Soms zo oud dat ik me afvroeg wat ze hier te zoeken hadden, maar ach. We hadden een cd met griezelige geluiden en die hadden we opgezet, maar Yarno vond het op een gegeven moment toch te eng.
De kinderen hebben een belachelijke hoeveelheid snoep opgehaald. Meestal vergeten ze dat ze het hebben en ik hoop maar dat dat dit keer ook het geval is.

Nog anderhalve week en dan krijgen we bezoek vanuit Nederland. Op 11 november komen mijn moeder en mijn zus Mieke tien dagen bij ons logeren! We kijken er erg naar uit!

ESL

Gisteren is Yarno getest om te kijken hoe zijn Engels is. In ons schooldistrict krijgen alle kinderen die Engels niet als moedertaal hebben krijgen in principe extra les(ESL, English as Second Language). Er wonen hier namelijk erg veel Latijns-Amerikaanse en Aziatische mensen die thuis alleen hun eigen taal spreken. We waren blij verrast te horen dat Yarno geen bijles nodig heeft, zijn Engels is goed genoeg! Ook Arwin hoor ik steeds meer in het Engels praten bij anderen. Het gaat echt goed.

Ik moest zelf gisteravond voor het eerst naar de Tol Toneelclub. Annette Tol is een Nederlandse die hier bijna 4 jaar woont en aan Nederlandse vrouwen toneelles geeft(mannen zijn overigens wel welkom maar willen blijkbaar niet). Ze doet dit nu voor het derde jaar en ik heb me nu ook maar opgegeven. Voor de keren dat René op reis is heb ik een oppas gevonden dus er staat me niets meer in de weg. Saskia doet ook mee en we zijn met een stuk of 10 vrouwen. Ik vond het best eng, maar ook erg leuk en het is heel goed voor mijn zelfvertrouwen! De eerste tijd doen we veel oefeningen met improviseren etc. en over een paar maanden gaan we waarschijnlijk naar een voorstelling toe werken.

Vanmorgen mocht ik helpen bij Yarno in de klas. Ik heb me opgegeven voor Art Vistas. Eén keer per maand doen alle kinderen een speciaal kunstproject. Dit keer moesten alle kindergarten kinderen cirkels in primaire kleuren schilderen. Iedere leeftijdsgroep maakt hetzelfde, alleen in verschillende kleuren (1st grade in secundaire kleuren, 2nd grade koele kleuren, etc, etc.). Alle schilderijtjes worden uitgeknipt en opgeplakt en daarmee wordt de school versierd. Ik denk dat het erg leuk wordt.

Eén jaar in de VS!

Ik vind het eerlijk gezegd ongelofelijk dat we alweer een jaar in de VS wonen. Wat is dit jaar snel voorbij gegaan. Uiteraard ga je op zo'n dag terugkijken naar het afgelopen jaar. Ik heb ook mijn weblog van onze eerste tijd hier weer gelezen. Heel leuk om weer te lezen, maar wat lijkt het kort geleden.

We hebben het nog steeds erg naar onze zin hier. De prachtige natuur, de ruimte buiten maar ook binnenshuis, het prachtige weer, de schone lucht, de vriendelijke mensen in winkels waar je iedere dag en avond terecht kunt. De goede gezondheidszorg (die echter wel te duur is voor veel Amerikanen). Allemaal dingen die het leven hier heerlijk maken. Natuurlijk zijn er ook mindere dingen. Maar de meeste zijn gewone kleine irritaties zoals de overbezorgde manier waarop men met kinderen omgaat, de fobie voor virussen/bacterien, het huiswerk dat kinderen al op jonge leeftijd krijgen etc.
Toch hebben we nog steeds niet het gevoel dat we hier voor altijd zullen blijven zoals veel mensen voorspelden. We moeten wel binnenkort al besluiten of we ons verblijf hier met een jaar willen verlengen en dat zal best een moeilijke beslissing worden.

Halloween komt er weer aan. Mijn favoriete dag van het jaar. Ik geniet nu al van het uitkiezen van de kostuums. Ik ga weer als heks, dat vind ik gewoon leuk en Yarno wil graag Spiderman zijn. Arwin gaat als de Hulk. René moet nog iets verzinnen. Morgen gaan we het huis versieren. Gisteren zijn we weer naar een Pumpkin Patch geweest. Uesugi Farm in Morgan Hill heeft een klein stoomtreintje, een "corn maze" (doolhof door het mais) en een piramide van pompoenen. We hebben ons er prima vermaakt, maar ik vond deze patch een beetje te "netjes". Over twee weken is het pompoenfestival in Half Moon Bay er weer dus dan gaan we weer die kant uit en zullen we wel een paar andere patches bezoeken. Uiteraard hebben we wel alvast wat pompoenen gekocht.

Gisterochtend mocht Arwin voor het eerst voetballen. Wij hebben hem opgegeven voor "Little Kickers", dat is voetbal voor 3-, 4- en jonge 5-jarige kinderen bij de YMCA. Hij zit in het donkerblauwe team en dat heeft de naam "Leaping Lemurs" gekregen. Hij kreeg een mooi officieel t-shirt en een echte voetbal. Het was zo'n schattig gezicht, al die kleine mannetjes (en één vrouwtje). Het seizoen duurt maar tot half november, en de eerst weken spelen ze ook nog geen wedstrijden. Arwin vond het wel erg leuk.

Vandaag zijn we eindelijk een keer naar het Mining Museum in New Almaden geweest. In Almaden Quicksilver park werd vanaf de tweede helft van de 19e eeuw kwik gedolven. Kwik bindt zich aan goud en was daarom zeer nuttig tijdens de "goldrush" in Californië. Het was heel erg interessant om te zien onder welke omstandigheden de mijnwerkers moesten werken, welke gereedschappen ze gebruikten en hoe de kwik uit het gesteente (cinnabar) gedistilleerd werd. Het was ook heel opvallend om te zien dat de kinderen een mijnwerkerspet pasten. De mijnwerkers waren vrij klein omdat dat handiger werkte in de schachten. De medewerker van het museum bleek van Nederlandse afkomst te zijn. Zijn achternaam was Slenter en zijn vader was vanuit Nederland naar Amerika geëmigreerd. Waarschijnlijk gaf hij ons daarom extra aandacht en liet hij van alles aan de kinderen zien. We mochten zelfs in een gedeelte van de "Casa Grande" (het grote huis) komen dat niet open was voor het publiek. Daar stonden een aantal opgezette dieren, waaronder een Grizzly beer. Ik hoop dat ik die nooit in het echt tegen zal komen! Het huis waar het museum in gevestigd is in 1848 gebouwd en was de woning van de directeur van de mijn. We vonden het allemaal erg leuk en interessant.
Na ons bezoek aan het museum zijn we gaan wandelen in het park en hebben we weer een stukje verder gelopen dan de vorige keer. Yarno wil heel graag naar de overblijfselen van "English Town", het dorpje waar vroeger ongeveer 1000 mijnwerkersgezinnen uit Engeland woonden. Dan moeten we nog even oefenen, want het is nu nog te ver.

Eén jaar!

Ik realiseer me ineens dat we vandaag precies een jaar in de USA zijn!

Ik was van plan een uitgebreide update te maken, maar dat komt later.

Sensatie

Zit ik lekker aan de keukentafel in de erker hoor ik ineens sirenes en zie ik een brandweerauto de straat in rijden. Ik roep dus snel de kinderen en we lopen naar buiten waar we zien dat er inmiddels twee brandweerauto's, twee politieauto's (en later nog een derde) én een ambulance gearriveerd zijn. Wat zou er nu toch aan de hand zijn. Ik zag een man op de stoep zitten en het bleek dat hij op de fiets aangereden was door een auto. De brandweer is erbij omdat in de brandweerauto "paramedics" zitten en altijd als eerste bij een ongeluk kunnen zijn. Het was nogal een spectakel en de kinderen vonden het maar wat interessant. Ik blijf het altijd ongelofelijk vinden hoeveel hulpdiensten er op één oproep af komen. Meestal twee of meer politieauto's is wel normaal omdat er vaak maar één agent in een wagen zit. Als je een Amerikaanse film ziet en je ziet een stuk of acht politieauto's in een achtervolging dan is dat echt wel realistisch.



Woensdagochtend besloot René met mij mee te gaan naar Quicksilver Park. Hij was natuurlijk lekker gemaakt door al die interessante dieren die ik vorige keer gezien had. Maar hij had pech, behalve de herten, eekhoorntjes en hagedisjes die er altijd wel zijn hebben we niets gezien. Maar we hebben wel heerlijk gelopen en René klaagt nu over spierpijn. Moet hij maar vaker mee gaan ;-)

Yarno gaat nog steeds prima op school! De Nederlandse school is ook weer begonnen en omdat hij de jongste is en de enige die in Nederland nog in groep 2 zou zitten gaat hij gewoon meedoen met groep 3 en gaat hij dus leren schrijven en lezen dit jaar. Dat lijkt me wel erg leuk voor hem.

En Arwin gaat vanaf 1 oktober op voetbal (little kickers). Allemaal nog heel speels op zaterdagochtend. Hij heeft al echte voetbalschoenen gekregen. Yarno twijfelt nog erg, maar hij zal wel snel moeten beslissen, want anders is het seizoen alweer over.

Tarantula

De score vandaag na een wandeling van bijna twee uur door Almaden Quicksilver Park:

9 herten
1 coyote
1 veldmuis
1 dood zwartharig beestje (leek op een molletje)
en .... een tarantula (vogelspin)

Ik hoopte al erg lang erop een keer een tarantula tegen te komen. Uiteraard liever niet in huis of in de tuin, maar gewoon in de natuur. Het was helaas maar een kleintje, maar ik vond het een machtig gezicht!

Toch naar een andere klas.

Gisteren heb ik zelf maar de directeur van de school gebeld om te vragen of Yarno overgeplaatst kon worden. Hij zou één en ander nakijken en me dan terugbellen, maar aan het eind van de dag had ik alweer niets gehoord. Ik ging er dus maar van uit dat de overplaatsing niet door zou gaan. Toen ik Yarno vanmorgen naar zijn klas bracht kreeg ik echter van zijn juf te horen dat hij toch verwacht werd in de klas Mrs. Pugh. Jammer dat ze me niet wat tijd hebben gegeven om Yarno voor te bereiden, maar hij vond het eigenlijk wel prima dus ging ik met hem op weg naar zijn nieuwe lokaal. Buiten het lokaal stond John te huilen omdat hij niet naar binnen wilde. Dat werd gelukkig meteen een stuk beter toen hij hoorde dat Yarno met hem mee zou gaan. Ik had meteen een goed gevoel bij deze juf. Ze zorgt voor veel meer structuur, heeft meer regels en hecht veel waarde aan manieren. Dat kan ik wel erg waarderen. Ze bonjourde ook meteen alle ouders de deur uit zodat ze kon beginnen. Dat was iets wat me erg ergerde bij Mrs. Kenzler, die altijd al met de les begon terwijl er nog ouders in de klas waren. Zowel Yarno als John waren vrolijk toen de school uitging en Yarno had het erg naar zijn zin gehad bij Mrs. Pugh. Ze moest zelfs erg lachen toen ik vroeg of hij tegen haar praatte. Ze had namelijk voor de les (verkeerd) van mij begrepen dat Yarno rustig was, maar hij had de hele ochtend zitten kletsen. Zo erg zelfs dat ze hem een keer een time-out moest geven. Yarno had zowaar een heleboel te vertellen over school dit keer. De juf had verteld dat er kakkerlakken onder de kast zaten. En dat je kakkerlakken met je schoenen dood moest trappen. En als er een dief kwam dan moest je die op zijn tenen trappen. Ik ga er maar even van uit dat hij nog niet alles helemaal goed begrepen heeft ;-).
Ik denk wel dat het een goede beslissing is geweest om van juf te veranderen. Het klaslokaal is wel iets kleiner en heeft zelfs helemaal geen ramen, maar toch is het gezelliger door de inrichting.
Overigens vertelde Mrs. Kenzler dat ze nu nog maar 18 kinderen in de klas had. Waarom John dan weg moest is me een raadsel, er mogen 20 kinderen in iedere klas. Ik hoop dat het gebrek aan communicatie binnen de school te wijten is aan het samenvoegen van twee scholen en het nieuwe gebouw en dat het wel beter wordt!

Van de juf van Arwin kreeg ik trouwens te horen dat Arwin nu ook in het Engels tegen haar praat. Dat idee kreeg ik thuis ook al een beetje want soms gaat hij voor de grap ook tegen mij een beetje Engels praten. Ik was erg blij te horen dat het eindelijk zo ver is. Hij gaat inmiddels al een half jaar naar preschool.

We moeten nog steeds een beetje wennen aan het vroege opstaan. Het is wel heerlijk dat ik nu de tijd heb om te gaan sporten, zonder dat ik een excuus kan bedenken. De meeste winkels gaan toch pas later open. Nu breng ik om 8.15 uur Yarno naar school. Als Arwin niet naar preschool hoeft dan ga ik meteen door naar de YMCA. De kinderopvang daar gaat om 8.30 uur open en dan kan ik sporten. Na het sporten ga ik thuis douchen en dan is er nog genoeg tijd om naar een speelgroep te gaan of boodschappen te doen. Als Arwin wel naar school moet dan breng ik hem om 9.00 uur weg en dan ga ik lekker buiten lopen met mijn mp3-speler en mijn nieuwe pedometer. In een boekje hou ik nu bij hoe lang ik heb gelopen en hoeveel stappen ik heb gezet zodat ik ook kan zien of ik vooruitgang boek. Het is wel opvallend dat ik in het Almaden Quicksilver Park minder stappen in een uur zet terwijl ik veel moeier ben in vergelijking tot het Los Alamitos Creek Trail. Die heuvels maken wel erg veel uit.
Ik beweeg nu 5 of 6 dagen in de week en daar voel ik me erg lekker bij! Ik merk ook dat het fietsen met twee kinderen steeds makkelijker gaat. Ik probeer Yarno iedere keer met de fiets te halen of te brengen in verband met de drukte bij school.

Ratelslang!

We zijn hier nu bijna een jaar en eindelijk heb ik een keer een ratelslang gezien. Leah en ik waren aan het "hiken" in Almaden Quicksilver Park toen Leah ineens een meter in de lucht sprong en begon te gillen. Aan de rand van het pad lag een grote ratelslang. Ik was niet eens zo erg bang. Eigenlijk vond ik het wel leuk om een slang in het wild te zien. Volgens Leah is dit de tijd dat de ratelslangen in de zon gaan liggen en dat je ze vaker tegen gaat komen. Ik ben benieuwd.

Met Yarno gaat het heel goed op school. Hij vindt het nog steeds erg lang duren, maar hij klaagt niet bij het wegbrengen dus dat is een goed teken. Hij heeft een vriendje in zijn klas waarmee hij ook op kinder-readiness heeft gezeten. Het jongetje heet John en hij is net als Yarno in december jarig. John heeft een zusje van drie die in november jarig is. Dat komt toevallig erg mooi uit. Arwin heeft eindelijk echt een leeftijdgenootje om mee te spelen en ze maken ook veel pret samen. Ik moest wel lachen om Arwin want Elisabeth heeft zelf haar haar geknipt waardoor het kort is en draagt ook altijd broeken. Arwin zegt dus ook steeds "hij". Ik vertelde hem gisteren dat Elisabeth een meisje is, maar hij verkondigde heel stellig "nee écht niet, dat is geen meisje". Ik kreeg echt het gevoel dat hij me uitlachte omdat ik zo dom was ;-). We zijn gisteren bij John thuis wezen spelen en morgen komen John en Elisabeth bij ons. En dan denk ik dat Yarno ook wel een keer daar wil spelen zonder mij erbij. Helaas wordt John morgen in een andere klas geplaatst. De klassen worden heringedeeld omdat blijkbaar niet alle kinderen die ingeschreven staan ook daadwerkelijk naar school komen en ze willen in iedere klas evenveel kinderen hebben. Dat komt ons erg slecht uit en omdat ik de juf van Yarno toch niet zo erg goed vind (een beetje te lief, te onduidelijk en te ongeorganiseerd) heb ik gevraagd of Yarno naar dezelfde klas overgeplaatst kan worden. Ik ben vandaag echter niet gebeld dus ik verwacht dat dat niet gaat lukken. Helaas.

Afgelopen weekend was Labor day weekend. De eerste maandag in september is een nationale vrije dag die het einde van de zomer aangeeft. Veel scholen beginnen pas weer de dag erna, wij zijn al wat eerder begonnen. Openbare zwembaden en stranden sluiten dan meestal tot Memorial day in mei. De zwembaden van de YMCA blijven gelukkig het hele jaar open want de zomer duurt hier nog wel even, hoewel het alweer aardig fris wordt 's avonds en 's nachts. En overdag is het gewoon heerlijk met een graad of 25. En nog een maand en dan begint de regen natuurlijk weer. Dat zal wel weer even wennen zijn, maar het is goed voor de tuin. De waterrekening gaat weer omlaag, de gasrekening omhoog!
René was in Zwitserland en ik heb niet veel bijzonders gedaan met de kinderen. Traditioneel gaan Amerikanen op Labor day barbequen maar dat ga ik niet doen als ik alleen ben. Gelukkig is René vandaag weer thuisgekomen en de kinderen zijn altijd weer erg blij om hem te zien. Maar misschien heeft dat alleen met de cadeautjes te maken die hij meebrengt ;-). En voor de duidelijkheid, ik ben ook altijd erg blij om René weer te zien!

Kindergarten 2

De eerste echte dag van Yarno op zijn nieuwe school is goed gegaan. Hij deed uiteraard wel erg nukkig toen ik afscheid ging nemen, maar hij heeft in ieder geval niet gehuild. En ik heb hem uitgelegd hoe laat ik hem zou komen halen, maar hij wilde niet zo lang. Ik kon nog even in de deuropening blijven kijken toen de juf als eerste begon met "the Pledge of Allegiance" aan de vlag van Amerika. Schoolkinderen op openbare scholen doen dit om trouw te beloven aan de Amerikaanse vlag en de republiek waar die vlag voor staat. Yarno weigerde eerst te gaan staan, maar dat deed hij waarschijnljk niet omdat hij beseft dat hij geen Amerikaanse staatsburger is of wil worden ;-). Later ging hij toch maar staan. Het verbaasde mij dat best veel kleuters gewoon de hele pledge uit hun hoofd kenden.
Toen ik hem op ging halen was het eerste wat hij zei "het duurde veel te lang, de klok is een heleboel keer rondgegaan". Dus heb ik hem verteld dat de klok vier uur op school was geweest maar dat hij in Nederland wel zes uur naar school ging. Dat geloofde hij niet :-). Ach, het went wel en Yarno kennende is die vier uur over een tijdje veel te kort.

Ik moest vanochtend weer voor controle naar de endodontist, maar die dure behandeling die ik heb gehad heeft helaas niet mogen baten. De ontsteking zit er nog steeds of weer en omdat ik nu meerdere behandelingen aan deze wortel heb gehad en er niet zo heel veel over is van de kies moet hij toch maar getrokken worden. Een implantaat wil ik niet dus dan moet er ook een brug op. Nu zie ik tegen de behandeling helemaal niet op, wel tegen de kosten! Tandartsen zijn hier toch wel een stuk duurder dan in Nederland, mede door de enorme verzekeringspremies die zijn moeten betalen tegen schadeclaimen. Het enige goede dat ik aan deze kies heb overgehouden is Leah, de receptioniste van de endodontist, we gaan dit weekend weer lopen in één van de vele natuurparken die hier te vinden zijn.

Gisteren zijn ben ik met de kinderen naar een park gegaan. Yarno wilde graag lekker met zijn nieuwe motor aan de gang. Ik heb niets tegen Arwin gezegd en gewoon zijn fietsje in de auto gezet omdat ik vermoedde dat hij niet meer wilde fietsen omdat Yarno zo paniekerig deed en weigerde te fietsen. En ja hoor, ik haalde zijn fietsje uit de auto en hij stapte er zo op en reed weg, Yarno achterna die op de driewieler wel durft te fietsen. Arwin kan het dus best en hij gaat nog hard ook. Die dingen kan ik wel in de auto laten staan want vandaag wilden ze weer en dat zal nog wel een tijdje zo gaan.

Ik had geloof ik niet verteld dat René alweer in Europa zit. Hij is dinsdag vertrokken en vloog via Nederland naar Zwitserland. Vrijdag vliegt hij weer terug en blijft dan een nachtje over in Nederland en logeert dan bij mijn ouders die in de buurt van Schiphol wonen. Zaterdagmiddag komt hij hier weer aan. Veel mensen vragen waarom hij niet in Europa gebleven is, maar ten eerste is hij natuurlijk liever bij zijn gezin en ten tweede is het verblijf in een hotel (in Zwitserland of Engeland) duurder dan een extra ticket. Volgende week moet hij overigens weer naar Europa. Dus in drie weken gaat hij drie keer op en neer!

Oh ja, er staan ook weer nieuwe foto's op mijn site

Kindergarten

Vanaf vandaag moeten we iedere dag vroeg op! Yarno is namelijk begonnen op Kindergarten en hij begint al om 8.15. Om 12.15 mogen we hem weer ophalen. Yarno gaat naar Allen Elementary. Deze school is net samengevoegd met Randoll Elementary en verhuisd naar een nieuwe lokatie. De foto op de website klopt dan ook niet. Het gebouw is eerst van Steinbeck Middle School geweest en aangepast en verbouwd. Pas vorige week konden ze erin en het is daarom ook nog wel erg kaal. Ik kreeg wel een brok in mijn keel toen we naar binnenliepen, het gebouw is zo groot en saai (en de plafonds zo hoog). Er zitten 800 kinderen op school, waarvan 120 in Kindergarten.Het klaslokaal van Mrs. Kenzler, de juf van Yarno, is erg groot in vergelijking tot Nederlandse scholen. En er zitten maar 20 kinderen in zijn klas. Het lokaal heeft bijna geen ramen, er zitten twee kleine hoge raampjes in de nooduitgangdeuren. Dat is helaas normaal in de USA. Ook wordt er van de ouders verlangt dat ze materialen meenemen, iedereen had een hele lijst gekregen. Daar stonden onder andere 20 lijmstiften, een fles schoollijm, 3 dozen waskrijtjes, 2 dozen tissues en 2 pakken babydoekjes op. Er is een groot tekort aan geld in ons schooldistrict, vandaar dat er veel scholen gesloten worden en ouders gevraagd wordt bij te dragen door middel van het meenemen van spullen.

Deze eerste dag hoefde Yarno maar een uurtje naar school en moesten de ouders mee. We kregen een heleboel informatie, o.a. over het huiswerk dat hij meekrijgt. Ook moeten we hem dagelijks voorlezen (dat deden we natuurlijk al) en opschrijven welke boeken we gelezen hebben en hoe lang. De kinderen gingen ook met de juf een liedje zingen/dansen maar Yarno weigerde als enige mee te doen. Ik verwacht wel dat dat anders is als ik er niet bij ben. En uiteraard wil hij noooooit meer naar deze school. Over een paar weken zal dat hopelijk anders zijn.

Er stond een tafel in de gang met inschrijvingsformulieren voor vrijwillerswerk binnen de school dus ik heb meteen maar overal mijn naam ingevuld.

Gisteren moesten we nog even een laatste Hepatitus B prik gaan halen. Anders mocht hij vandaag niet op school beginnen. Hij heeft van te voren heel wat tranen gelaten maar René had hem een kado beloofd dus uiteindelijk liep hij heel braaf mee naar binnen. Ik had dat niet verwacht, want hij is meestal niet om te kopen. Pas toen de zuster met de naald aankwam begon hij tegen te spartelen. Ik nam hem in de houdgreep en toen de zuster klaar was zag Yarno eruit alsof hij moest huilen maar het niet wilde. Dus vertelde ik hem dat hij best mocht huilen als hij wilde. Maar wat bleek, hij moest lachen want het deed geen pijn! Gelukkig maar. Hopelijk is hij nu over zijn angst voor de dokter heen. Voorlopig hoeft hij niet meer, pas met 9 jaar volgens het Nederlandse schema. Zijn kado had hij wel verdiend, want hij begon pas op het laatst te protesteren. Dat was een heel verschil met het schoppende en krijsende kind dat we voorheen uit de auto mee moesten "sleuren".
Omdat Yarno weigert te fietsen, ook op een fiets met zijwieltjes, en onze skelter veel te zwaar voor hem is hebben we een soort driewieler voor hem gekocht. Ik vind het belangrijk dat hij toch wat meer beweegt en conditie krijgt door te fietsen en we hadden in het Linnaeushof en Verkeerspark Assen al gemerkt dat hij het trappen toch ook wel erg leuk vind. Hij vindt het ook erg leuk en hij trapt zo hard dat ik hem lopend echt niet bij kan houden! Nu eens kijken of we Arwin nog aan het fietsen kunnen krijgen.

Foto's

Ik heb de foto's van ons bezoek aan Nederland op de site gezet. Ik heb ook commentaren bij iedere foto geschreven, maar om de een of andere duistere reden staan ze er niet bij. Hopelijk kan ik dat binnenkort oplossen.

Klik hier om naar de foto's te gaan: http://www.ritameyer.nl/fotos/Nederland200508/

Het valt me trouwens op dat het er wel telkens zonnig uitziet op de foto's. We hebben dan ook van iedere droge en of zonnige dag gebruik gemaakt om er op uit te trekken. En de laatste dagen waren ook wel erg mooi!

Weer terug

We zijn weer terug in San Jose. We hebben een voorspoedige reis gehad. Arwin was wel wat onrustiger dan op de heenreis, en we zaten helaas niet naast elkaar maar twee aan twee. Desondanks gingen de 10,5 uur best snel voorbij.
We hebben het heerlijk gehad in Nederland. Maar het is ook wel weer fijn om in ons eigen huis te zijn.

Een verslag en foto's volgen nog!

En nog meer regen ....

We hebben wel pech vind ik want het regent nog steeds iedere dag. En we hebben het ook nog eens koud! Ik heb echt meedelijden met de mensen die hier in Nederland op vakantie zijn. Je zult maar in een tentje zitten. Wij zitten tenminste in een comfortabel huis en weten dat het tenminste weer mooi weer is als wij naar huis gaan.
Behalve het slechte weer hier valt het ons ook erg op dat het zo groen is. Niet alleen het gras is echt "sappig" groen, overal groene struiken en bomen en bloemen, het is gewoon "oogverblindend" af en toe ;-). In San Jose regent het nauwelijks tussen mei en oktober waardoor alles erg verdort. In de winter wordt het weer groen, maar dan nog is het niet zo groen als hier alles is.

Ik heb vrijdag heerlijk in Haarlem gewinkeld met Yvonne en Bernadette en veel geld uitgegeven aan kinderkleren bij Hennes en Maurits en een poncho en vest voor mij. Meestal is (kinder)kleding in de US goedkoper, maar er zit bij ons geen H&M in de buurt en de kinderkleding van H&M vind ik gewoon zo leuk en het is heel betaalbaar. Helemaal volgens onze traditie zijn we weer naar het Mexicaanse restaurant Popocatepetl geweest. Normaal neem ik altijd fajitas, dit keer had ik een visgerecht maar de fajitas is echt lekkerder! René kwam om 22.15 uur aan op Schiphol. Ik heb hem opgehaald en het was erg fijn om hem weer te zien na een week.
Hij had behoorlijk last van jetlag, hij was donderdag van New Yersey naar Londen gevlogen waar hij vrijdagochtend aankwam, had de hele dag gewerkt en moest toen nog naar Schiphol vliegen. Ik heb hem dus lekker uit laten slapen en we gingen pas laat op weg naar Groningen om de kinderen op te halen. Ze hadden een fantastische tijd gehad met opa en oma. Vrijdag waren ze naar de ijsbaan Kardingen geweest waar allerlei springkussens waren neergezet. Ze hadden van 12.00 tot 17.00 gesprongen. Arwin vloog me in de armen toen hij me zag, maar Yarno had even wat meer tijd nodig om te ontdooien. Na een uurtje kwam hij ineens achter me staan om me te knuffelen. Grappig toch dat twee kinderen zo'n verschillend karakter kunnen hebben. Ik was heerlijk uitgerust, maar had ze toch ook wel erg gemist. Dit was pas de tweede keer dat de kinderen uit logeren gingen (de vorige keer was in september toen de verhuizers onze spullen kwamen ophalen).
Zondag moest René weer een beetje uitslapen en ik ben al onze spullen (wat hebben we alweer veel verzamelt) naar het huis van Ronald en Mieke gaan brengen omdat die 's ochtends richting Oostenrijk/Slovenie waren vertrokken. Wij logeren nu in hun huis waar alleen Milja nog is. Wel gezellig om weer met haar in een huis te wonen. We wilden 's middags naar het Teylers Museum in Haarlem. Ze hebben momenteel een tentoonstelling over vulkanen en Yarno is daarin erg geinteresseerd. Hij was wel een beetje hangerig maar vond het wel erg leuk. Het Teylers Museum is het oudste museum van Nederland en zo ontzettend mooi en interessant. Ik had de nieuwe tentoonstellingsruimtes nog niet gezien. 's Avonds kwamen Paul en Fred op bezoek. Dat was ook weer erg gezellig. Yarno was ondertussen echt ziek geworden, hij had flinke koorts. Ik wilde maandag eigenlijk weer naar het Linnaeushof, maar dat ging natuurlijk niet. René moest gewoon werken en Yarno heeft de hele dag op de bank gelegen. Ik ben met Arwin, Milja en Marjolein nog even naar de winkels geweest. Mijn moeder was jarig en vierde het overdag voor hun vrienden dus kon ik nu wel even alle "tantes en ooms" ontmoeten en dat was ook wel weer leuk. 's Avonds vierde ze het voor de kinderen en overige familie en vrienden en had ze een Indische rijsttafel geregeld. Het was druk maar gezellig.
Vandaag lijkt Yarno wel weer beter, maar ik heb nog niet echt plannen gemaakt omdat ik niet wist of hij wel beter zou zijn. René is weer aan het werk, ik ga straks wel even rondbellen of we nog ergens op bezoek kunnen. Yarno wil echter naar het Linnaeushof en het is wel droog dus wie weet.

De kinderen lijken veel minder last te hebben van jetlag dan ik, want ze slapen al vanaf de tweede nacht door! Ik voel mij een gelukkig mens want het leek me best lastig zo zonder René, maar het valt dus heel erg mee. Ze gaan wel laat naar bed, maar slapen ook wel door tot 8.30 of zo. We hebben het erg naar onze zin in Nederland, ondanks het slechte weer. Zondag was een echte regendag en hebben we vooral een beetje bij mijn ouders en zus thuis gehangen. Ik ben nog wel even met de kinderen en Simone en Jelle naar MacDonalds geweest zodat ze daar even binnen konden spelen in de "ballenbak" (die echter vervangen was voor een ander speelding). Maandag zijn we (Mieke, Simone met vriendinnetje, Jelle met vriendje en Yarno, Arwin en ik) gaan zwemmen in Hoorn, in het zwembad de Waterhoorn. Simone en Jelle waren uitgekeken op de zwembaden hier in de buurt en hadden dit zwembad op het internet gevonden. Het was een eind rijden, maar wel een groot succes, we zijn er de hele dag geweest. Arwin en Yarno moesten wel verplicht zwemvleugeltjes om en Arwin vond dat niet zo leuk. In Amerika zijn die vleugeltjes juist vaak verboden omdat ze schijnveiligheid geven en dat heeft Arwin bewezen want bijna iedere keer als hij in het water sprong dan vlogen ze van zijn armen af. De eerste keer had ik het niet in de gaten en het maakt ook helemaal niet uit want hij komt altijd weer boven en zwemt dan naar de kant, maar een meisje was erg geschrokken omdat ze dat natuurlijk niet wist.
Dinsdag was het gelukkig wel mooi weer en hadden we afgesproken om naar het Linnaeushof te gaan en daar Cressida en de kinderen te ontmoeten. We schrokken wel erg van de drukte, we stonden al met de auto in de file en de rij voor de kassa stond al halverwege het pad (200 meter schat ik). Omdraaien konden we echt niet want Yarno keek er zo ontzettend naar uit en Cressida was al binnen. Om 11.30 waren wij eindelijk binnen. Cressida en Bart (die ook meegekomen was) waren gelukkig al vroeg gegaan. Het was erg leuk om Björn, Arne en Noortje weer te zien en de kinderen hebben heerlijk gespeeld. Jammer genoeg vertrekken ze zaterdag naar Oostenrijk dus we zullen ze de rest van de vakantie niet meer kunnen zien. Volgende week gaan we weer naar het Linnaueshof als het weer tenminste meezit.
Woensdag hadden we afgesproken bij Ursula. We hebben weer lekker bij kunnen kletsen en Yarno en Arwin hebben heerlijk met Lennard gespeeld. Daarna zijn we nog heel even bij Cres en de kinderen langsgegaan. Toen moesten we nog luiers kopen en besloot ik nog even naar de schoenwinkel(s) in Nieuw Vennep te gaan en daar hadden ze gelukkig nog sandalen voor Yarno in de uitverkoop en hij heeft ook eindelijk zijn felbegeerde rode "Geoxen" gekregen. De kwaliteit van Amerikaanse schoenen is toch wel wat minder en er zijn wel Europese kinderschoenenwinkels in de US maar de keuze is dan beperkt en veel goedkoper is het niet.
Vandaag heb ik de kinderen naar Groningen gebracht. Ze gaan daar twee nachten logeren bij oma en opa. Ze worden ongetwijfeld enorm verwend. Ik ben daarna bij Karen en Hans gaan eten. Morgen ga ik lekker winkelen met Yvonne en Bernadette en daarna uit eten. En om 22.15 komt als het goed is René aan vanuit Londen (hij is nu nog in New Yersey en vliegt straks naar Londen voor het werk). Zaterdag halen we dan samen de kinderen weer op in Groningen.

Zonnebloem

Yarno heeft op zijn school een paar maanden geleden een zonnebloemzaadje geplant. Die zonnebloem hebben we in de tuin gezet en iedere dag keek Yarno hoe groot hij gegroeid was. Helaas heeft hij de bloem niet zien uitkomen, want dat is gisteren gebeurd. René heeft gelukkig wel de foto's gemaild. Hieronder kunnen jullie zien hoe mooi hij is geworden!

Goed aangekomen

We zijn gisteren (voor mijn gevoel vanochtend) heel relaxed vertrokken uit San Jose. Omdat René nog even thuis blijft hoefden we het huis niet af te sluiten en dat was wel makkelijker. De kinderen hebben zich superlief gedragen. Arwin snapte af en toe niet dat andere mensen wilden slapen en praatte dan erg hard, maar dat was alles. Arwin viel vier uur voor de landing in slaap en Yarno heeft een half uurtje korter geslapen. Vlak voor de landing heb ik ze wakker gemaakt en ze liepen heel lief zonder te protesteren mee naar de bagagebanden. We werden opgewacht door bijna de hele familie en deze keer hadden ze zelfs een spandoek gemaakt. Heel erg lief want ik had "geklaagd" dat er de vorige keer alleen maar WELKOM MILJA op stond :-). Mijn ouders waren met de bus gekomen en wilden met ons mee naar huis rijden en dat was even problematig omdat we een vrij kleine auto kregen waar de bagage niet inpaste (een BMW 118).
We hebben het opgelost door één van de twee koffers achter te laten bij Hertz en die heeft mijn vader later opgehaald. We konden wel een grotere auto krijgen, maar een mooie zwarte BMW is ook wel eens leuk voor de verandering.
Ik heb onderweg niet geslapen en ben nu wel moe, maar de kinderen hebben het prima naar hun zin en worden bezig gehouden door hun neefjes/nichtjes. Ik hoop dat ze vannacht een beetje door zullen slapen!

Zwemmen

René werkt hier in de USA erg hard, hij begint meestal al voor zevenen en werkt gewoon door tot we gaan eten om zes uur 's avonds. Het voordeel van thuiswerken is natuurlijk wel dat we gewoon samen kunnen ontbijten en lunchen en soms kan hij wel even een uurtje tussendoor wat anders doen. En zo besloten we vanmiddag even met z'n allen te gaan zwemmen in het zwembad van de YMCA hier om de hoek. Yarno was heel erg hard aan het protesteren want hij vind het zwembad hier niet zo leuk, het is namelijk gewoon een instructiebad waar hij niet in kan staan. Die in het centrum is veel leuker omdat er een ondiep bad bij is met een "paddestoel" waar water overheen loopt. Maar ja, het kost veel meer tijd om daar naartoe te rijden en dan had René weer niet meegekund. Yarno bleef maar roepen dat hij niet wilde zwemmen en dat vonden we prima maar hij moest toch mee. Uiteraard ging hij toch maar in het water en vond hij het wel leuk. Met heel veel geduld kreeg ik hem zelfs zo ver dat hij zijn "big arms & big kicks" wilde gaan oefenen zonder zwemvestje aan, wat voor hem echt uniek is omdat hij steeds zo bang is. Groot was onze verbazing toen hij zelfs een heel klein stukje los wilde zwemmen. We hebben staan juichen en klappen en ook zijn zwemjuf die er toevallig was erg onder de indruk. En hij durfde steeds meer en verder en op het laatst sprong hij zelfs een paar keer zelf, zonder zwemvestje het water in! Wij zijn ontzettend trots op hem want we weten hoe moeilijk en eng hij het vind.

 

 

Warm!

Yarno en Arwin hebben weer nieuwe vriendjes gemaakt want op woensdag 13 juli zijn Saskia en Edwin met hun kinderen Maaike (6) en Bas (5) aangekomen. Ik heb Saskia leren kennen nadat ze vorig jaar een oproepje had gedaan op Ouders Online of er Nederlanders in San Jose woonden en daar had ik op gereageerd. We hebben sindsdien af en toe contact gehad via email. Internet heeft de wereld wel veranderd, het is zoveel makkelijker geworden om nieuwe contacten te maken, maar ook om contact te houden met het thuisfront.
Donderdag heb ik Saskia en de kinderen opgehaald in hun hotel en de kinderen konden het meteen goed met elkaar vinden. In verband met de jetlag hebben Bas en Maaike eerst hier een beetje voor de tv gehangen en 's middags zijn we met ze meegegaan naar het hotel om daar lekker te zwemmen. De volgende dag zijn we weer in het hotel gaan zwemmen en we zijn 's avonds met z'n allen uit eten geweest bij Fresh Choice. Het was erg gezellig en we zijn blij weer nieuwe vrienden gemaakt te hebben! Inmiddels hebben we ook al hun nieuwe huis bewonderd en daar een paar keer gezwommen in hun prachtige zwembad. Nu het de laatste tijd zo warm is en we zien hoeveel plezier de kinderen hebben in het zwembad beginnen we bijna spijt te krijgen dat wij niet een huis met zwembad hebben gehuurd.

Vorig weekend hebben we zaterdag weer een voor ons nieuw museum geweest, het Children's Discovery Museum. Dit is een erg leuk museum voor kleinere kinderen waar ze veel kunnen ondekken en zelf doen. Zo kunnen ze levensgrote bellen blazen, met water spelen, zelf electriciteit maken, muziek maken etc. etc. We hebben meteen maar weer een abonnement genomen want hier is nog veel te ontdekken. Zo'n museum is in de zomer lekker als het erg warm is (airconditioning) en in de winter als het regent.

Zondag zijn we naar het strandje van Almaden Lake Park gegaan. Het water is inmiddels niet meer zo helder en schoon als in het begin, maar we hebben er toch nog lekker kunnen zwemmen en met zand kunnen spelen. René vertrok 's avonds naar London dus die moesten we naar het vliegveld brengen.

Woensdag zijn we weer naar Santa Cruz gegaan om Rena, Akala en Ocean te bezoeken. Omdat het zo warm was wilden we of naar het zwembad, of naar het strand maar mijn verbazing was groot toen ik de auto uitstapte en stond te rillen. Het was gewoon koud! Nou ja, het was nog wel een graad of 22 maar met een windje en als je het minimaal 10 graden warmer gewend bent is dat wel weer even wennen. Gek hoor dat het hier iedere keer zoveel kan verschillen door de bergen. Je hebt hier overal microklimaatjes en Santa Cruz is meestal wel zo'n 5 tot 10 graden koeler. We besloten maar niet naar het grote zwembad te gaan. Nu woont Rena in een apartement en daar zit een (onverwarmd) zwembad bij. Ze was daar het hele jaar nog niet in geweest omdat ze het te koud vond. Ik ben gaan voelen en vond het wel meevallen dus besloten we even daar te gaan zwemmen. Het water was echter toch wel een stuk kouder dan de onverwarmde zwembaden hier in San Jose. Logisch natuurlijk als het daar altijd wat koeler is. De kinderen zaten na een minuut of 20 al te klappertanden, maar toch hebben we het nog wel even uitgehouden. Na het zwemmen zijn we bramen gaan plukken. Die zijn hier nu al rijp, tenslotte schijnt de zon hier 300 dagen per jaar. Ik heb nog nooit zoveel bramen aan één struik gezien. Heel veel waren nog groen dus voorlopig is er nog genoeg te plukken. De bramen die wel rijp waren waren ook enorm. De kinderen hebben ervan gesmuld, ik kreeg de kans nauwelijks. Je kunt je misschien wel voorstellen hoe ze er na afloop uitzagen!

Donderdagavond zijn Saskia en Edwin en de kinderen bij ons komen eten. Ze kwamen aanrijden in hun prachtige nieuwe Audi A4 cabriolet. Dit vind ik één van de mooiste cabrio's. Na het eten zijn we naar Graystone Park gegaan waar een band speelde. Ze noemen het "concert in the park" en de sfeer was geweldig. De kinderen konden lekker spelen in de speeltuin. Aanstaande donderdag is de laatste keer, maar ik denk niet dat we dan gaan want vrijdag vertrekken we naar Nederland! René kwam donderdagavond terug uit Londen, wel iets later want hij had maar een uur om over te stappen in LA en dat was echt te kort. Gelukkig kon hij nog een andere vlucht boeken.

Op vrijdag had ik afgesproken in Vasona Lake Park met Liz, de moeder van Nico en Emma, waar we ook 4 juli hadden gevierd. Toen we aankwamen riep ze me al toe dat er een heleboel Nederlandse kinderen waren. En inderdaad, toen ik naar het vliegtuig liep en vroeg wie er allemaal Nederlands sprak gingen er zo 5 extra handen omhoog. Toen ik op een gegeven moment de moeders van de kinderen aansprak vertelde die me dat er verderop nog een paar Nederlanders zaten en ja hoor, daar zag ik Astrid, een Nederlandse die ik al ken met nog 3 vriendinnen van haar zitten. Zo speelden er dus in het park heel toevallig zowat meer Nederlandse kinderen dan Amerikaanse. Wel gek hoor, en wat is het een klein wereldje!

Op zaterdag zou het weer heel warm worden. We zagen zelfs 42 graden op de thermometer. We besloten te gaan zwemmen in het Morgan Hill Aquatics Center. Dit is een prachtig complex met gijbanen en speeltoestellen. Arwin is denk ik wel 50 keer van de glijbaan afgegaan. Ook Yarno heeft zich heerlijk vermaakt. Omdat het voor René en mij wel een speciale dag was zijn we lekker uit eten gegaan bij de Japanner waar de kinderen konden genieten van de Teppan chef die de mooiste trucjes uitvoert tijdens het bereiden van de gerechten op de bakplaat. Het was namelijk precies 10 jaar na ons eerste afspraakje. Wij gingen toen naar Egmond aan Zee en daar op het strand bekenden we elkaar dat we verliefd waren. René ging toen met mij mee naar huis en is nooit meer weggegaan. Wij doen eigenlijk niets aan dit soort dagen, maar René had wel een mooie ketting voor mij gekocht in Londen en ik heb voor hem een boekje over Hawaii gekocht. We gaan namelijk in Januari/februari naar Kauai. We zijn uitgenodigd door een Paulien en Bob die daar een time-share hebben en een extra apartement voor een week hebben. Paulien is een ex-collega van ons van Corning. Zij hebben ons al eens bezocht in Nederland en we hebben al een keer een week in hun huis aan het strand in Duxbury, Massachusets vakantie gevierd. Zij gaan diezelfde week dus dat wordt gezellig! We willen dan zowel op de heen als de terugreis een paar dagen op het eiland Hawaii doorbrengen omdat we daar toch moeten overstappen. Het klinkt waarschijnlijk heel decadent, maar vanaf hier is Hawaii net zoiets als de Canarische Eilanden vanuit Nederland. We hebben er in ieder geval erg zin in.

Zondag moesten we even in de Oakridge Mall (het grote overdekte winkelcentrum) zijn. Dat is helemaal niet zo gek als het buiten zo warm is, binnen is het tenminste lekker koel. We hebben daar onze lunch gegeten en zijn toen naar de film Madagascar gegaan. Het is een leuke animatiefilm maar het kon Arwin niet de hele tijd boeien. Na de film zijn we ijs gaan eten bij Cold Stone Creamery. Ik had daar al veel over gehoord, maar nog nooit een ijsje genuttigd. Ik moet zeggen het was erg lekker. Als rasechte Nederlandse moest ik natuurlijk even het dropijs proberen en dat was erg lekker. Het ijs wordt daar ter plekke gemengd met wat je maar wilt. René had de Coffee Lovers Only genomen, er zit koffieijs, geroosterde amandelen, stukjes "heathbar" en caramel in. 's Middags zijn we gaan zwemmen bij Saskia en Edwin. Erg luxe hoor, zo'n zwembad in de tuin.

Almaden Quicksilver

Twee weken geleden hebben we de halvejaardag van Yarno gevierd. Hij was erg blij met zijn Spiderman handschoen. Verder had ik nog een Spiderman kickboard voor in het zwembad gekocht en een alfabet stempelset. Als ontbijt wilde hij pannenkoeken eten, iets wat we tegenwoordig bijna ieder weekend doen. Pancakes zijn natuurlijk een typisch onderdeel van een Amerikaans ontbijt, maar wij maken dan wel gewoon Nederlandse pannenkoeken (van volkorenmeel) omdat de kinderen die lekkerder vinden. Yarno wilde graag naar de minigolfbaan en 's avonds bami met garnalen eten. Dus zijn we naar een nieuw geopend buffet restaurant gegaan waar ze Chinese en Japanse gerechten serveren. Het was heel erg uitgebreid en helemaal niet duur dus voor herhaling vatbaar. Ik vind buffetrestaurants altijd ideaal met kinderen omdat ze dan zelf kunnen uitzoeken wat ze willen en meteen kunnen gaan eten.

In de week die erop volgde hebben we een paar hele warme dagen gehad. Meestal is het hier heerlijk, zo tussen de 25 en de 30 graden maar door de lage luchtvochtigheid is het helemaal niet benauwd. En 's avonds koelt het altijd goed af omdat we toch dicht bij zee zitten. De hoogste temperatuur die we nu gehad hebben was echter 38 graden en we zijn toch maar wat ventilators gaan kopen om het huis 's avonds wat af te koelen. Het heeft gelukkig maar een paar dagen geduurd. Het klimaat hier is echt ideaal, het is zelden te koud en zelden te warm. Niet voor niets is dit ongeveer het duurste gedeelte van de Verenigde Staten om te wonen.

Doordat het de hele zomer eigenlijk niet regent zijn de heuvels alweer helemaal geel geworden. Het gras is verdord en dat betekent dat het voor de herten moeilijker wordt om eten te vinden. Wij wonen tegen die heuvels aan en we moeten tegen de avond en 's nachts goed uitkijken op de weg omdat de vooral jonge hertjes op zoek gaan naar gras en dan dus in de (voor)tuinen van huizen terecht komen. Ik vind het iedere keer weer zo'n leuk gezicht, maar ik hoop niet dat dit betekent dat de poema's ook wijk in trekken!

Vorig weekend hebben we natuurlijk ook de halvejaardag van Arwin gevierd. Ik had een trampoline gevonden die niet zo heel groot was (2.40m doorsnee). Daarnaast had ik ook voor hem zo'n Spiderman kickboard gekocht en een bellenblazende onkruidwieder. Die viel overigens vooral in de smaak bij Yarno. De trampoline is een groot succes. Zelfs René springt er iedere dag wel even op. Hij geloofde mij eerst niet toen ik zei dat het een goede training voor je is, maar toen al snel stond te hijgen en hij achteraf de spierpijn voelde begreep hij het wel. Arwin wilde graag zwemmen en naar McDonalds dus dat hebben we gedaan. Althans, we zijn niet naar McDonalds geweest, het gaat ze toch alleen maar om het kindermenu dus zijn we naar Carl Jr. geweest. Het is vergelijkbaar, maar de salades en hamburgers zijn daar toch lekkerder.

Maandag was het Independence Day oftewel The Fourth of July. Dit is een officiele vrije dag hier (waarop de winkels wel gewoon open zijn) en veel Amerikanen vieren deze dag met een barbeque en 's avonds wordt er (vooral georganiseerd) vuurwerk afgestoken. Het grappige was dat de dag ervoor me aan Oud en Nieuw in Nederland deed denken omdat ik her en der knallen hoorde. Hier wordt met oud en nieuw geen vuurwerk afgestoken. Wij waren uitgenodigd door Liz en Pascual, de ouders van een klasgenootje van Yarno (van de Nederlandse school) om hun straatfeest bij te wonen. Ze noemen dat hier een Blockparty. Ze hadden gezamenlijk een springkussen voor de kinderen gehuurd en iedereen nam een gerecht of drinken mee. Het was erg gezellig. De kinderen waren te moe om nog naar vuurwerk te gaan kijken, hopelijk komt dat volgend jaar.

We hebben weer een nieuw park ontdekt, namelijk Almaden Quicksilver Park. Vrij snel als je de wijk Almaden van San Jose uit rijdt kom je in het historische plaatsje New Almaden. Hier is het mijnmuseum gevestigd. In de tweede helft van de 19e eeuw werd hier namelijk kwik gevonden. In de heuvels zijn nog de overblijfselen te vinden van "English Camp" een mijnplaatsje waar ongeveer 1000 Engelse mijnwerkers en familieleden woonden. Het is nu een County Park met twee reservoirs en vele mijlen aan wandelpaden. We waren er al een paar keer doorheen gereden, maar dit keer zijn we gestopt om een stukje te wandelen. Dat is erg zwaar voor de kinderen omdat je steeds bergop gaat. De volgende dag ben ik met Leah (de receptioniste van de tandarts) teruggegaan en toen hebben we er meer dan twee uur gelopen. Het is er prachtig en de overblijfselen van de mijn maakt het erg interessant. We hebben maar een klein stukje van het park gezien dus nog genoeg te ontdekken.

Yarno is inmiddels weer begonnen met zwemles. Hij zit nu in dezelfde groep als Arwin en ik heb het idee dat het wel goed voor hem is want hij heeft er nu veel meer zin in. Hij durft inmiddels ook met zijn hoofd onder water. Ik ben heel trots op hem! Arwin gaat ook als een speer. We zijn vandaag met Astrid en haar zoontjes Thomas en Martijn naar het Morgan Hill Aquatics Center geweest. Morgan Hill is een plaatsje ten zuiden van San Jose. Het is een prachtig zwembad met glijbanen en fonteinen e.d. We hebben er heerlijk kunnen zwemmen. Het is heel opvallend dat hier altijd enorm veel badmeesters/juffen zijn die ook echt heel goed opletten. Er werden ook zwemvestjes verstrekt. Ik kon dus af en toe gewoon lekker aan de kant van het zwembad zitten terwijl de kinderen aan het spelen waren.

Nieuwe foto's

Ik heb weer nieuwe foto's op de site gezet. Ook heeft Milja (alweer 5 maanden terug in Nederland) een laatste verslag gemaakt over haar leven in de USA. Die is ook te vinden op www.ritameyer.nl.

Ik ben zelf natuurlijk ook bezig een update te maken dus die zal ik snel afmaken. Ik wil wel alvast vertellen dat ik gisteren het schooluniform voor Yarno gekocht heb. Ik vond het idee eerst maar niets, maar als ik hem nu in zijn nette donkerblauwe korte broek met donkergroen of wit poloshirt zie dan vind ik het toch wel erg leuk staan. Gelukkig vindt hij het mooi en wil hij het graag aan, anders hadden we echt een probleem gehad. Hij baalt wel dat hij geen sandalen aan mag, hij is bang dat hij warme voeten krijgt!

Halvejaardag

We gaan de halve verjaardagen van de kinderen vieren omdat ze allebei in december jarig zijn. De kinderen krijgen gedurende het jaar toch andere interesses en in de zomer kun je ook weer andere kado's geven, vandaar. Voor Yarno zou dat dinsdag zijn geweest, maar toen zat René in Philadelphia. Yarno zit al sinds maart te "zeuren" om een spidermanhandschoen die webben kan schieten. Ik ben heel erg tegen dat spul (zit zo'n spuitbusje bij met van dat foamspul) maar er zit ook een ding bij waar water in kan. En een masker. Omdat het nog zo lang duurt voor het weer december is vieren we dan morgen (zaterdag) maar de halvejaardag van Yarno. Ik heb ook nog een stempelalfabet van Winnie de Pooh en iets voor in het zwembad gekocht. Ik bak een chocoladetaart (cake) met hem en hij mag kiezen wat we morgen gaan doen en waar we morgenavond gaan eten. Die van Arwin vieren we dan volgende week en hij wil heel graag een trampoline. En dat vind ik zelf ook erg leuk. Ik hoor dat het ook leuk blijft en we hebben de ruimte hier. Als we dan terug naar Nederland gaan kijken we wel wat we ermee gaan doen. En dan mag Arwin volgende week beslissen wat we gaan doen en wat we gaan eten.

mieren, zilvervisjes en vlooien ...

De mieren die we als huisdier hadden hebben het helaas niet overleefd. Ik heb mijn best gedaan, maar ze zijn toch één voor één gecrepeerd. Wel zielig voor de laatste die tot het einde toe hard aan het werk was. Maar ach, het is geen ramp, want het huis stikt weer van de "wilde" mieren. Ik koop me arm aan allerlei verschillende lokdozen en af en toe zijn ze even weg, maar dan ineens zitten er weer een heleboel. Af en toe spuit ik buiten wat gif en ik heb al een keer kokend water gegooid over wat ik dacht dat het nest was. Het zal de hele zomer wel zo blijven. Ze kunnen ook zo gemakkelijk het huis inkomen, overal zitten kieren en gaten. Zo zijn er hier ook veel meer spinnen te vinden in huis en helaas vind ik ook vrijwel dagelijks zilvervisjes. De kleinste die ik tegen ben gekomen is zo groot als de grootste in Nederland, dus je kunt je wel een voorstelling maken van de grootste hier. Brrrrrr. Ik heb zo'n hekel aan die dingen sinds ik in een huis heb gewoond waar ik mijn kleren altijd eerst moest uitschudden en mijn bed moest controleren voor ik erin kroop.
Het allerergste vind ik de vlooi die ik van de week zag springen. We hebben geen huisdieren, waarschijnlijk is hij gewoon van een langslopende kat afgesprongen of zo. Hij had me al te pakken gehad en inmiddels de kinderen ook. Daar moeten we dus zeker wat aan gaan doen voor er eitjes uit gaan komen. Misschien bel ik een "exterminator", die kan misschien ook meteen wat aan de zilvervissen doen :-).


Via het weblog van Saskia, een Nederlandse die met haar gezin over drie weken gaat emigreren en bij ons in de buurt komt wonen kwam ik op een interessante website over Californië. Voor als jullie nog wat feiten over deze staat willen lezen.

Vluchten geboekt

Eind juli komen we weer naar Nederland! De vluchten zijn inmiddels geboekt:

Vertrek San Francisco vrijdag 29 juli - Aankomst Schiphol zaterdag 30 juli om 11.35 met vluchtnummer KL 606

René komt precies een week later aan (zaterdag 6 augustus)

We gaan met z'n allen vrijdag 19 augustus weer terug naar San Francisco om 11.45 met vluchtnummer KL 605

Tsunami

René had maandag een vrije dag genomen en we zijn lekker naar het strand gegaan. Het is hier nu lekker warm, maandag was toevallig wel de warmste dag met 36 graden. Gelukkig is het aan de kust een stuk koeler. We hebben een strand bezocht waar we nog niet eerder waren geweest, New Brighton State Beach in Capitola (net onder Santa Cruz). Een mooi strand, alleen zijn de golven iets te wild naar de zin van Yarno. Verderop zagen we wat huizen aan het strand staan en we fantaseerden een beetje hoe het zou zijn om daar te wonen. Sinds gisteravond fantaseren we daar echter niet meer over want terwijl we televisie aan het kijken waren kwam er ineens een Tsunami waarschuwing in beeld. Er was een aardbeving van 7.0 op de schaal van Richter ongeveer 90 mijl vanuit de kust in Noord Californie geweest. Omdat men op dat moment niet weet of er een vloedgolf is ontstaan geeft men sowieso een waarschuwing, dit keer voor de hele westkust van de USA. Ik heb meteen mijn vriendin Rena in Santa Cruz gebeld omdat ik weet dat ze geen televisie heeft. Zij is meteen in de auto gestapt met de kinderen om de bergen in te rijden. Ze zeggen wel dat men niet in paniek moet raken, maar dat gebeurt dus toch wel. Gelukkig werd de waarschuwing tien minuten later geannuleerd toen bleek dat er geen vloedgolf onderweg was. Als men de waarschuwing op dat moment had gegeven dan had men maar tien minuten gehad om te reageren. Het is wel een gek idee om in een land te leven met zoveel dreiging vanuit de natuur. Overigens zullen wij hier achter de bergen weinig last van een eventuele vloedgolf ondervinden. En een half jaar geleden had ik waarschijnlijk mijn schouders opgehaald na zo'n waarschuwing, sinds december en de ramp in Azie reageer ik wel anders.

Gisterochtend was het laatste uitje van dit jaar van de preschool, dit keer naar een park met speeltuintje hier dichtbij. De juffen hadden wat spelletjes georganiseerd en verder konden de kinderen lekker spelen. 's Middags had Arwin weer zwemles en het ging super. Yarno heeft een half uur lopen huilen omdat hij geen les had maar hij heeft pech gehad, de lessen zijn vol. Dan had hij maar eerder moeten bedenken dat hij toch wel les wilde. We zijn in ieder geval vandaag met zijn allen weer naar het zwembad van de Central YMCA geweest (met het ondiepe bad). René begint hier zo vroeg 's ochtends dat hij als hij het niet te druk heeft makkelijk 's middags eerder kan stoppen. Heerlijk was het!

Zwemmen

De eerste module zwemles is inmiddels achter de rug. Arwin vond het fantastisch. De laatste les vond ik het te koud en ben ik niet het water in gegaan en dat was wel een goede zet want hij luistert veel beter naar de juf als ik er niet bij ben. Yarno vond het nog steeds niet leuk en wilde veel dingen niet doen, vooral als hij zijn hoofd onder water moest doen. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik hoorde dat ze toch allebei door mogen naar het volgende niveau. Het gaat er om dat ze zelfstandig (met een zwemvestje) door het water kunnen bewegen en dat kunnen ze. Ik heb Arwin wel opgegeven voor de volgende module van drie weken, twee keer in de week maar Yarno mag even rust en we gaan gewoon oefenen zodat hij wat vrijer wordt. Over drie weken moet hij dan wel weer op les.

We gaan nog steeds vaak zwemmen en het is ongelofelijk hoe snel Arwin vooruit gaat. Hij zwemt zelfs al kleine stukjes los zonder zwemvestje. Het is maar anderhalve meter of zo, maar toch... Ik ben hartstikke trots op hem. Yarno roept steeds dat hij net zo oud wil zijn als Arwin zodat hij dat ook kan :-). Het is jammer dat hij zo bang is want zijn techniek is op zich beter dan die van Arwin. Het klinkt misschien stom, maar ik ben ook wel blij dat Arwin zo snel gaat want ik vertrouw hem helemaal niet in de buurt van water, terwijl Yarno zo bang is dat hij niet snel in de buurt van water zal komen zonder zwemvestje of één van ons erbij. Natuurlijk moet hij het wel leren, maar hij heeft gewoon wat meer tijd nodig.
Helaas is het zomerseizoen nu begonnen en is het zwembad minder vaak open voor recreatief zwemmen in verband met de vele zwemlessen die gegeven worden. Het klinkt heel onlogisch, dat weet ik.

Verder hebben we niet zo heel veel gedaan. Gisterochtend hadden we een picknick in een park van de Las Madres speelgroep. Er was een springkussen en in het speeltuintje een gedeelte met zand en water dus de kinderen hebben zich heerlijk vermaakt. Yarno was echter de hele dag zo ondeugend dat hij 's middags niet mee mocht zwemmen en is René alleen met Arwin gegaan. We zijn 's avonds even wat gaan eten bij Fresh Choice en heel toevallig kwamen tegelijkertijd met ons Nico met zijn ouders Pascual (Nederlander) en Liz (Amerikaanse) en zijn zusje Emma aan. Nico zit bij Yarno op de Nederlandse school en de laatste tijd haal ik hem steeds op van zijn naschoolse opvang op weg naar de Nederlandse school. We hebben heel gezellig samen gegeten.
Vandaag zijn we weer naar het Ed Levin County Park geweest om lekker te honkballen e.d. We hadden lunch meegenomen. Daarna zijn we weer naar het zwembad geweest. Het was een warme dag (29 graden). Het wisselt erg, we hebben deze week toch weer aardig wat regen gehad. De heuvels om ons heen zijn ondanks de regen alweer helemaal geel, dat gaat erg snel. Een week zon en geen regen is genoeg. Het zorgt voor een heel ander uitzicht!

Heel veel te vertellen!

Vandaag ben ik dan eindelijk (met Yarno) naar het schooldistrict "enrollment center" gegaan om Yarno in te schrijven voor Kindergarten. Gelukkig had ik nu wel alles bij me en is hij ingeschreven, 24 augustus gaat hij beginnen. De volgende stap is voor Arwin een andere preschool te vinden waar hij na de schoolvakantie wat langer naartoe kan zodat ik eindelijk een beetje rust krijg. Tenslotte zou hij als we in Nederland waren een paar maanden later al naar de basisschool gaan.
Ik ben vandaag ook met Arwin naar de dokter geweest want hij had sinds zaterdag een uitslag op zijn rug die steeds erger werd. Vanochtend was de plek heel bobbelig met blaasjes, maar hij leek er nog steeds geen last van te hebben. Volgens de dokter is het Poison Oak, een giftige plant die hier erg veel voorkomt. De olie op de blaadjes zorgt voor een hele vervelende reactie die erg pijnlijk kan zijn. Geluk is Arwin een harde. We hebben er een zalf voor gekregen. Ongetwijfeld zullen we er nog wel vaker mee te maken krijgen.

Ik zou jullie nog op de hoogte houden van mijn wortelpuntbehandeling bij de endodontist. Ik was best een beetje zenuwachtig voor de behandeling, maar het is me 100% meegevallen. Ik heb echt helemaal geen pijn gehad. Pijnbestrijding nemen ze hier in de USA erg serieus. Eerst werd mijn gehemelte voorverdooft, toen kreeg ik een injectie die even moest inwerken en vlak voor hij met de behandeling begon kreeg ik nog een verdoving. Ik mocht helaas mijn bril niet ophouden, ik kreeg een beschermbril op, maar anders had ik de hele behandeling op een televisie kunnen volgen. Daarop werd namelijk het beeld getoond dat de tandarts door de microscoop zag. Bij de nacontrole mocht ik wel mijn bril ophouden en ik vond het erg interessant. Ik denk overigens niet dat de behandeling goed is gegaan want ik voel dat er nog steeds iets zit en er wordt voorlopig ook nog geen kroon teruggeplaats.
Ik ben trouwens ook nog wezen wandelen met de receptioniste van de tandarts in Santa Teresa County Park en dat was erg gezellig (en erg inspannend) en zeker voor herhaling vatbaar. Ik hoop dat ik daar nog een leuk contact aan overhou.

Ik heb inmiddels ook regelmatig contact met Shirley, een Ierse vrouw die getrouwd is met een Amerikaan. Haar zoontje Dylan is net vijf geworden en zat bij Yarno in het Kinder-readiness programma. Toen we een keer in een park waren raakten we in gesprek met Annet, een Amerikaanse met een erg Nederlandse naam (Annet Elsten). Ze heeft twee dochtertjes van 10 maanden en 3 jaar en met haar heb ik inmiddels ook alweer een keer afgesproken. En gisteren was Yarno uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van een ander Amerikaans klasgenootje en met die moeder zal ik ook nog wel vaker afspreken. Leuk hoor, ik begin eindelijk echt een beetje een sociaal netwerk op te bouwen.

Ik weet niet of ik het al verteld had, maar René bleek bij zijn controle bij de tandarts 4 gaatjes te hebben. Hij is inmiddels ook teruggeweest voor de behandeling en bleek uiteindelijk maar 3 gaatjes te hebben. Ze zaten onder het tandvlees waardoor ze alleen op de foto's te zien waren. Hij was eerst helemaal niet blij omdat zijn tanden een tijdje gevoelig voor kou waren maar nu is alles weer goed. Voor René was het een hele nieuwe ervaring, want hij had nog helemaal geen vullingen. Best knap voor een 39-jarige man. Ja ja, hij is inmiddels ook weer jarig geweest. We hebben niet veel gedaan omdat het een gewone werkdag was. Ik had een ijstaart gemaakt met Ben & Jerry's ijs. Volgens René veel lekkerder dan de ijstaarten die we normaal bij Baskin Robbins kopen, alleen niet zo mooi als ik had gehoopt. Nou ja, de smaak is natuurlijk wel erg belangrijk. Omdat het op een donderdag was moest Yarno naar de Nederlandse school, maar we zijn daarna wel nog uit eten geweest bij de Sushi Boat. Lekker en gezellig.

Het is alweer een tijdje geleden, maar we hebben hier in de US uitgebreid Koninginnedag gevierd. Het feest was georganiseerd door de Nederlandse School en gesponsord door het Nederlandse Consulaat. Het werd gehouden in een county park. Er zijn hier ontzettend veel grote (natuur)parken met picnicktafels, sommige speciaal gereserveerd voor groepen met barbeques erbij. De Nederlandse school had zo'n picknickarea afgehuurd en versierd met veel oranje en rood/wit/blauw. Het was een potluck bbq (wat we in Nederland een "Amerikaans feest" noemen), iedereen neemt wat mee. Er was ook een vrijmarkt dus we hadden wat oud speelgoed meegenomen en de kinderen hebben veel geld verdient. Iedere keer als wij een prijs van bijvoorbeeld 25 cent zeiden dan kregen ze toch een dollar of zo. De "Amerikaanse" Nederlanders snappen duidelijk niets van afdingen ;-). Er waren ook spelletjes te doen als touwtrekken, zaklopen, ezeltje prikje etc. Ze hadden ook een Ren Je Rot spel georganiseerd met allemaal vragen over het koningshuis en tot mijn zeer grote verbazing heeft René gewonnen! Hij kreeg een mooie bos bloemen, onze eerste sinds we hier wonen want de bloemen zijn erg duur en stellen meestal niet veel voor! Kortom, het was een zeer geslaagd feest met zeer Nederlands weer, want het was nogal fris (in de bergen) en het begon zelfs nog even te miezeren.

De dag voor moederdag zijn we een beetje rond gaan kijken naar cabrio's. Stiekem dromen we toch wel van een auto zonder dak. We hebben wel mooie gezien, maar toch besloten om nog even door te sparen en de Dodge Intrepid van het bedrijf over te nemen omdat hij uit de lease gaat. Die is dus sinds deze week van ons. Die cabrio komt vast nog wel en wie weet nemen we die dan nog mee terug naar Nederland omdat auto's hier veel goedkoper zijn. Op moederdag zelf kreeg ik nog een mooie armband en zijn we naar het Tech Museum of Innovation geweest. We hebben een abonnement kado gekregen van Ivonne en Guide (ouders van twee Nederlandse klasgenootjes van Yarno). Hoewel ik denk dat het voor oudere kinderen nog leuker is hebben we ons er erg vermaakt en we zullen ook daar zeker nog vaker naartoe gaan.

Verder zijn we in mei nog naar een minor league baseball game geweest. De San Jose Giants tegen Rancho Cucamonga Quakes uit Anaheim. Het was Water Awareness night en we kregen de kaartjes gratis van de San Jose Water Company. Het was veel te druk en we konden doordat we aan de late kant waren geen goede zitplaatsen meer krijgen maar toch was het een erg leuke ervaring. Erg Amerikaans met veel kinderen die met hun honkbalhandschoen klaar zaten of stonden om een bal te vangen en veel bier drinkende en hot dog en nacho etende Amerikanen. We hebben het vuurwerk na afloop niet gezien omdat het te lang duurde. Geloof me, honkbal is niet de meest interessante sport om te kijken als je niet echt fan bent van de teams die spelen . GAAAAAP.

Tussendoor hebben we ook nog even een echt barbeque gekocht. We hadden van Nederlanders een gasbarbeque overgenomen, wat me al erg verbaasde van René omdat hij erg bang is voor ontploffingen. We hebben hem welgeteld één keer aangehad en de vlammen kwamen er niet op de goede plek uit dus die gaat toch maar weer weg. René wilde toen graag een echte barbeque op kolen en we hebben een mooie gekocht, op wieltjes en met een tafeltje. En we hebben hem ook al drie keer gebruikt, René heeft er echt plezier in. Dat hoort natuurlijk ook als je echt tot de familie Meyer wilt behoren. We zijn al flink uitgelachen in Nederland met onze electrische bbq. Nu hebben we zeker de mooist bbq van iedereen in onze familie, lekker puh! Voor de verjaardag van René heb ik nog wat accesoires gekocht, een hoes voor eroverheen, tangen, vuurvaste handschoen en een bbq-bijbel. Het is zo gezellig om te doen!

Yarno is inmiddels klaar met zijn kinder-readiness programma en heeft een heus feestje gehad met diploma en hoed zoals je altijd in films ziet. Heel leuk. We hebben hem wel opgegeven voor het zomerprogramma zodat hij door kan gaan met Engels leren. Het gaat echt super want ik hoor hem nu regelmatig Engels praten. Deze maand gaat hij eerst nog even twee ochtenden naar dezelfde preschool als Arwin om de tijd te overbruggen tot het volgende programma gebegint. En Arwin heb ik ook opgegeven voor het zomerprogramma op zijn preschool.

Vorig weekend zijn we nog naar het Mushroom Mardi Gras in Morgan Hill geweest. Een festival met kermisattracties, kraampjes met eten en een braderie. Heel gezellig. Er is altijd wel wat te doen hier.

Nou, jullie zijn gelukkig weer een beetje bij. Ik zal proberen weer wat regelmatiger te schrijven!

Nieuwe foto's

En er staan alweer nieuwe foto's op de site: www.ritameyer.nl!

Almaden Lake Park

Ik ging vandaag een stukje fietsen met de kinderen en zag dat eindelijk het strandje open was in Almaden Lake Park. Dit park is op 10 minuten lopen van ons huis vandaan. Je mag niet zwemmen en zelfs niet op het strandje spelen als er geen strandwachten zijn dus ik was erg blij om te zien dat ze er nu eindelijk wel waren. We zijn meteen omgedraaid om zwemspullen te halen. Het is heel leuk, er is net nieuw zand gestort, het water is heel helder (er word ook gepompt om het water in beweging te houden zodat het schoner blijft) en er is ook een groot grasveld bij. Hier zullen we dus vaak te vinden zijn!

Nieuwe Foto's

Er staan ook weer een paar nieuwe foto's op de site

YMCA

Ik had al verteld dat we een abonnement hebben bij de YMCA. We maken er veel gebruik van, zeker nu het eindelijk zomer is geworden. We hebben een erg natte winter en een nat voorjaar achter de rug. Dat zijn we van Nederland natuurlijk wel gewend maar iedereen hier klaagde erover. Inmiddels hebben we al weer flink wat hele warme dagen achter de rug en gaan we vaak zwemmen. Ik heb de kinderen ook allebei opgegeven voor zwemles. Het zijn telkens modules van 3 weken en ze krijgen dan twee keer per week les. Ze leren hier niet de schoolslag maar een soort borstcrawl (freestyle). De kinderen zijn niet erg enthousiast over de lessen (bij Arwin kan ik erbij blijven) maar ik vind het toch wel belangrijk dat ze het leren. Het zwembad van de YMCA hier om de hoek is een eenvoudig bad van olympisch formaat waar de kinderen niet in kunnen staan. Nu maakte ze dat niet uit, met de zwemvestjes die we vorig jaar hebben gekocht kunnen ze zich heerlijk vrij bewegen. Maar dit weekend zijn we naar de YMCA in het centrum geweest en nu willen ze eigenlijk niet meer naar "ons" zwembad. Daar konden ze namelijk staan en het is ongelofelijk hoe vrij ze ineens zijn geworden. Ik heb zwembrilletjes voor ze gekocht en Arwin duikt en springt en vind het helemaal niet meer erg om met zijn hoofd onder water te gaan. Zelfs Yarno gaat nu met zijn hoofd onder water, maar hij is nog niet zo vrij als Arwin. Die denkt geloof ik dat hij nu kan zwemmen want hij springt zelfs zonder zwemvestje zo het water in. Zolang ik erbij ben is dat niet zo erg, zo leert hij tenminste dat hij echt kan zinken. Er schuilt namelijk een gevaar in altijd met zwemvestjes zwemmen, als ze dan een keer vergeten dat ze het niet aanhebben kunnen ze zo verdrinken als je niet oplet. Ik zag dat dit weekend bijna gebeuren met een jongetje van misschien net drie jaar. Hij viel nogal op omdat hij geen zwembroekje aanhad en dat is erg ongewoon in Amerika. Hij was aan de aandacht van zijn vader ontsnapt die zich nog aan het omkleden was en rende heel vrolijk naar het ondiepe gedeelte, liep zo het water in en sprong naar het diepere gedeelte waar hij onder water verdween. Gelukkig keek iedereen naar hem omdat hij zo opviel zonder zwembroek en werd hij door een andere vader uit het water geplukt, maar dit is dus hoe kinderen in een paar minuten kunnen verdrinken. Als niemand hem gezien had en de vader had een tijdje moeten zoeken dan was hij misschien niet op tijd geweest. Dit kindje was dus gewend aan een zwempakje met ingebouwde drijvers. Verdrinking is echt één van mijn grote angsten en één van de redenen dat we geen huis met zwembad hebben gehuurd.

De YMCA heeft ook mooie sportfaciliteiten. Het ziet er allemaal heel basic uit, maar de apparatuur is helemaal super. Alle apparaten zijn aangesloten aan een computer. Je geeft voor je begint je code in en je kunt precies zien wat je de vorige keer hebt gedaan, wat je doel is en wat de instellingen zijn. Heel erg handig. De cardio-apparatuur is hetzelfde als wat ik gewend was bij Active Plus en het leuke is dat ik nu goed kon merken dat mijn conditie niet eens zo erg achteruit is gegaan, ondank een half jaar met nauwelijks lichaamsbeweging. De kinderopvang is ook erg mooi met een grote buitenruimte dus ik denk dat ik het wel ga volhouden om weer regelmatig te trainen. Nu maar hopen dat alles wat eraan is gekomen sinds we hier zijn er ook weer een keer af wil. Aan de ene kant is gezond eten hier heel goed te doen, bijna alle restaurants hebben wel iets low-fat, low-cal of low-carb op het menu staan. Maar aan de andere kant zijn de porties ook weer zo belachelijk groot, het is geen wonder dat er zoveel overgewicht is hier!

Ik loop erg achter met mijn updates en dit is nog maar een begin. Hopelijk snel weer meer!

Trudie

Trudie uit de Smedenweg, kun je me nog een keer mailen? Ik kan je mailtje nergens meer vinden en heb je emailadres niet. Bedankt!

Nieuwe foto's

Ik heb een fantastisch programmaatje gevonden waarmee ik binnen een paar minuten foto's op de site kan zetten. Het heet TumbHTML. Vanaf nu kunnen jullie vaker nieuwe foto's op de site vinden maar ik zal het altijd hier aankondigen.
Als je op de kleine fotootjes (tumbnail) klikt krijg je een grotere versie te zien en met de pijltjes kun je dan naar de volgende (of vorige foto).
Veel kijkplezier!

Endodontist

Enigszins nerveus ging ik vanochtend naar mijn afspraak met de endodontist. Ik heb al een week of twee bijna geen pijn gehad aan mijn kies, maar kan met mijn vinger nog wel voelen dat het pijn doet als ik op mijn tandvlees druk. Zijn conclusie is dat er inderdaad een abces zit bij de wortel die het diepste in mijn kaak zit. Zes jaar geleden ben ik al eens behandeld door de kaakchirurg aan dezelfde kies, maar daarbij is die wortel niet behandeld. De reden dat ik er niet veel last meer van heb is omdat het abces een weg naar buiten heeft gevonden. Omdat de kroon toch waarschijnlijk al niet goed is gaat hij die verwijderen om via de kies de wortel schoon te maken. De behandeling gaat twee uur duren en ik kijk er niet bepaald naar uit. Het alternatief is dezelfde behandeling als ik al eerder heb gehad bij de kaakchirurg maar hij wil het liever eerst zo proberen. Daarna zal ik een nieuwe kroon krijgen. Van mij mag hij de kies wel gewoon trekken...

In mijn onderkaak zag hij twee infecties. Die gaat hij door de kroon heen behandelen (hij boort gewoon door de kroon heen). Maar omdat ik daar helemaal geen klachten heb gaat hij eerst aan de gang met die andere kies. Tegelijkertijd kan hij ze toch niet behandelen.

Ik kwam in gesprek met de receptioniste. Ze woont namelijk vlak bij ons in de buurt en we hadden het over de mountain lions. Zij gaat nu wandelen in Santa Teresa County Park met pepperspray en een alarm omdat ze het ook zo eng vind. Ik vertelde dat ik er ook niet alleen durf te lopen dus ze stelde voor om een keer samen te gaan. Nu weet ik dat Amerikanen vaak snel zeggen dat ze zullen bellen of een keer willen afspreken zonder dat ze het menen, maar ik heb toch wel een goed gevoel over haar. Ze leek me in ieder geval erg aardig en ik heb haar telefoonnummer dus ik denk dat ik haar binnenkort toch ga bellen. Niet geschoten is altijd mis!

Schooldistrict

Ik heb vandaag geprobeerd om Yarno in te schrijven voor de elementary school, maar mag volgende week weer terug omdat ik vergeten was bewijs mee te nemen dat Yarno de waterpokken heeft gehad. Jammer dat we toen geen foto's gemaakt hebben.
Ik had de kinderen naar Kidspark (het kinderdagverblijf waar Arwin ook naar preschool gaat) gebracht terwijl ik bij het schooldistrict was. Yarno vond het zo leuk dat hij niet meer weg wilde. Toen we weggingen kregen we van Miss Anna, de juf van Arwin, een envelop met twee foto's en een bedankkaartje. Het bleek haar laatste dag te zijn en dat wist ik helemaal niet. Gelukkig maar dat ik had besloten om de kinderen daar even onder te brengen, want anders had ik geen afscheid van haar kunnen nemen. Dit was de juf die de eerste keer op internet woorden in het Nederlands had opgezocht. Ik vond haar erg lief en Arwin ook. Ik vind het echt jammer dat ze weg is gegaan. Arwin was echt verdrietig en moest thuis ook erg huilen. Dat had ik helemaal niet verwacht. De nieuwe juf is een heel ander type, maar wel goed denk ik.
Verder zijn we nu echt lid van de YMCA dus ik heb geen excuus meer, ik ga weer sporten!

Mieren

Dat was ik nog vergeten te vertellen, de mieren zijn binnengekomen. Ik vind het echt vreselijk! Ze zijn enorm, ik denk wel een centimeter lang. De kinderen vinden het prachtig. We hadden ze op de keukentafel staan en dan verdwijnt echt mijn trek. Handig als je wilt afvallen ;-). Brrrrrrr. Ze staan nu op de koelkast, uit het bereik van de kinderen. Als ze ze van dichtbij willen bekijken zet ik ze wel op tafel. Hopelijk verliezen ze snel de interesse erin. Ik denk dat de kinderen eigenlijk nog te jong zijn om er lang mee bezig te zijn.
De Seamonkeys vind ik wel leuk, maar René mag voor de mieren gaan zorgen. Gelukkig hoeven ze maar één keer per week te eten en om de dag een druppeltje water.

Tandarts

Het leven hier in San Jose gaat zo zijn gangetje. Ik kan merken dat alles een beetje "gewoon" begint te worden. Maar we genieten nog steeds heerlijk van het mooie weer en de natuur.

Vorige week moesten we allemaal naar de tandarts voor controle. We waren gewend om gewoon één afspraak voor het hele gezin te maken. Na zo'n 20 minuten staan we dan allemaal weer buiten. Hier gaat dat wel even anders. Ik heb allemaal aparte afspraken moeten maken omdat mijn controle een uur zou duren en die van René een uur en een kwartier. Maandags mochten eerst de kinderen. We hadden Yarno goed voorbereid en hij ging rustig mee. Arwin wilde gelukkig het eerste op de stoel en hij deed het heel erg goed. Er wordt niet zoals in Nederland alleen maar een beetje gekeken. De kindergebitjes worden ook echt gereinigd en gepolijst. Yarno zag alles gebeuren en begon al een beetje te piepen. Toen hij aan de beurt was wilde hij niet gewoon gaan zitten maar ging omgekeerd in de stoel zitten. Het kostte me veel moeite hem ervan te overtuigen dat hij toch mee moest werken. Uiteindelijk werkte hij toch enigszins mee. De tandarts besloot geen foto's van zijn gebit te maken omdat hij het er al zo moeilijk mee had. Dat mag dan volgende keer.
Mijn afspraak op dinsdag begon met het maken van maar liefst 18 röntgenfoto's van mijn hele gebit. Daarna ging de tandarts mijn gebit uitgebreid reinigen. Ook ging ze opmeten hoever mijn tandvlees opgetrokken was. Dit herhaalt ze ieder jaar om er zeker van te zijn dat het niet erger wordt. Alles zag er op zich goed uit. Ik heb echter wel last van de kroon die ze in januari herplaatst had. Op de foto kon ze inderdaad een ontsteking zien. En op dezelfde plek in mijn ondergebit zag ze ook iets. Ik moet daarom a.s. donderdag naar de specialist. René kreeg donderdag natuurlijk dezelfde behandeling. Op de foto's zag ze bij hem vier gaatjes die in Nederland nooit opgemerkt zouden zijn. René heeft nog nooit een vulling gekregen dus voor hem is alles erg nieuw. Je kunt je voorstellen dat hij wel een beetje sjachrijnig was na de controle. Over twee weken gaat ze zijn gaatjes vullen.

We zijn inmiddels ook al een keer naar het strand in Santa Cruz geweest. De kinderen vonden het heerlijk. Het begint hier nu echt al warm te worden. Voorheen was het ook wel vaak lekker maar zodra dan de zon wegging was het weer koel. Nu blijft de warmte wat meer hangen. We gaan een abonnement nemen op de YMCA zodat we lekker kunnen gaan zwemmen. De YMCA hier om de hoek heeft alleen een wedstrijdbad maar in het centrum is een "Y" met een kinderbad. We Als we dat abonnement hebben dan kan ik ook eindelijk weer gaan sporten. Sinds vorige week lopen we wel elke dag minimaal een half uur. Na het eten doen we de kinderen in de dubbele kinderwagen zodat we lekker door kunnen lopen en dan gaan we ervoor. Ik hoop dat we dat gaan volhouden want voor René is dat ook wel lekker als hij de hele dag binnen heeft gezeten.

Verder heb ik kennis gemaakt met twee verschillende "speelgroepen". Las Madres is een organisatie met een netwerk van speelgroepjes van kinderen die in hetzelfde jaar geboren zijn. Het is een goede manier om andere moeders en kinderen te leren kennen. Amerikanen verhuizen ook vaak binnen het land en moeten dan ook een nieuw sociaal netwerk opbouwen. Binnen de speelgroepen wordt ook hulp geboden aan gezinnen. Zodra er bijvoorbeeld een kind geboren wordt dan wordt er meteen een schema opgesteld zodat het betreffende gezin twee weken lang voorzien wordt van maaltijden. Kraamhulp heb je hier namelijk niet en als je geen familie hebt om voor je te zorgen is dit wel een uitkomst. Wij wonen precies tussen twee wijken in en ik ben nu op proef aan het kijken bij de Almaden 2002 en de South Valley 2002 speelgroepen. Er worden speelochtenden of middagen georganiseerd in parken, maandelijkse uitjes voor moeders (zonder kinderen dus), etc. Ik ben heel benieuwd.

René is zondag vertrokken naar Londen. Donderdag gaat hij op bezoek bij zijn ouders in Groningen om dan vrijdag weer terug te vliegen naar San Francisco. En zaterdag vieren we hier Koninginnedag met de Nederlandse school. Daarover zal ik dan later meer berichten. Morgen heb ik een afspraak bij het schooldistrict om Yarno in te schrijven. Ik heb net al het papierwerk verzamelt. Omdat je hier niet zelf mag weten naar welke school je gaat maar gebonden bent aan de school in je wijk moet je allerlei bewijzen meenemen dat je daadwerkelijk woont waar je woont.

Ik zie net op het nieuws dat hier in de buurt een Mountain Lion (puma) is neergeschoten. De puma zat in een boom in een achtertuin. Ik vind dat soort dingen echt heel eng. Die beesten zijn heel gevaarlijk voor mensen. Ze vallen volwassenen aan als ze zich bedreigd voelen, maar kinderen zien ze als prooi. Ze leven hier in de foothills, net als coyotes (wilde honden) en ratelslangen. De coyotes zijn iets minder gevaarlijk. Sinds ik weet dat hier mountain lions zijn ben ik niet meer in Santa Teresa County Park geweest. Ik wilde daar regelmatig gaan wandelen, maar alleen (of alleen met de kinderen) durf ik er echt niet meer heen. De heuvel waar we hier tegenaan kijken staat in direct contact met het park en in principe zouden ze hier dus ook kunnen komen. En dat bewijs is dus net weer geleverd. Nou ja, de kans dat je aangevallen wordt zou kleiner zijn dan door de bliksem geraakt te worden. Dat is dan weer een geruststelling ;-) Hier kun je nog wat meer foto's bekijken.

Als jullie moe zijn van het kijken op de website of ik nu eindelijk weer eens een update heb geschreven kun je ook mijn updates via email krijgen. Stuur me even een (kort) mailtje met emailadres waarop je de updates wilt ontvangen naar ritameyer@hotmail.com. Ik voeg dan je adres toe aan de nieuwsgroep die ik heb opgericht. Als je al bekend bent met Yahoo Groups kun je je ook direct aanmelden via de website http://groups.yahoo.com/group/ritaindeusa