Ik vind het eerlijk gezegd ongelofelijk dat we alweer een jaar in de VS wonen. Wat is dit jaar snel voorbij gegaan. Uiteraard ga je op zo'n dag terugkijken naar het afgelopen jaar. Ik heb ook mijn weblog van onze eerste tijd hier weer gelezen. Heel leuk om weer te lezen, maar wat lijkt het kort geleden.
We hebben het nog steeds erg naar onze zin hier. De prachtige natuur, de ruimte buiten maar ook binnenshuis, het prachtige weer, de schone lucht, de vriendelijke mensen in winkels waar je iedere dag en avond terecht kunt. De goede gezondheidszorg (die echter wel te duur is voor veel Amerikanen). Allemaal dingen die het leven hier heerlijk maken. Natuurlijk zijn er ook mindere dingen. Maar de meeste zijn gewone kleine irritaties zoals de overbezorgde manier waarop men met kinderen omgaat, de fobie voor virussen/bacterien, het huiswerk dat kinderen al op jonge leeftijd krijgen etc.
Toch hebben we nog steeds niet het gevoel dat we hier voor altijd zullen blijven zoals veel mensen voorspelden. We moeten wel binnenkort al besluiten of we ons verblijf hier met een jaar willen verlengen en dat zal best een moeilijke beslissing worden.
Halloween komt er weer aan. Mijn favoriete dag van het jaar. Ik geniet nu al van het uitkiezen van de kostuums. Ik ga weer als heks, dat vind ik gewoon leuk en Yarno wil graag Spiderman zijn. Arwin gaat als de Hulk. René moet nog iets verzinnen. Morgen gaan we het huis versieren. Gisteren zijn we weer naar een Pumpkin Patch geweest.
Uesugi Farm in Morgan Hill heeft een klein stoomtreintje, een "corn maze" (doolhof door het mais) en een piramide van pompoenen. We hebben ons er prima vermaakt, maar ik vond deze patch een beetje te "netjes". Over twee weken is het pompoenfestival in Half Moon Bay er weer dus dan gaan we weer die kant uit en zullen we wel een paar andere patches bezoeken. Uiteraard hebben we wel alvast wat pompoenen gekocht.
Gisterochtend mocht Arwin voor het eerst voetballen. Wij hebben hem opgegeven voor "Little Kickers", dat is voetbal voor 3-, 4- en jonge 5-jarige kinderen bij de YMCA. Hij zit in het donkerblauwe team en dat heeft de naam "Leaping Lemurs" gekregen. Hij kreeg een mooi officieel t-shirt en een echte voetbal. Het was zo'n schattig gezicht, al die kleine mannetjes (en één vrouwtje). Het seizoen duurt maar tot half november, en de eerst weken spelen ze ook nog geen wedstrijden. Arwin vond het wel erg leuk.
Vandaag zijn we eindelijk een keer naar het
Mining Museum in New Almaden geweest. In Almaden Quicksilver park werd vanaf de tweede helft van de 19e eeuw kwik gedolven. Kwik bindt zich aan goud en was daarom zeer nuttig tijdens de "goldrush" in Californië. Het was heel erg interessant om te zien onder welke omstandigheden de mijnwerkers moesten werken, welke gereedschappen ze gebruikten en hoe de kwik uit het gesteente (cinnabar) gedistilleerd werd. Het was ook heel opvallend om te zien dat de kinderen een mijnwerkerspet pasten. De mijnwerkers waren vrij klein omdat dat handiger werkte in de schachten. De medewerker van het museum bleek van Nederlandse afkomst te zijn. Zijn achternaam was Slenter en zijn vader was vanuit Nederland naar Amerika geëmigreerd. Waarschijnlijk gaf hij ons daarom extra aandacht en liet hij van alles aan de kinderen zien. We mochten zelfs in een gedeelte van de "Casa Grande" (het grote huis) komen dat niet open was voor het publiek. Daar stonden een aantal opgezette dieren, waaronder een Grizzly beer. Ik hoop dat ik die nooit in het echt tegen zal komen! Het huis waar het museum in gevestigd is in 1848 gebouwd en was de woning van de directeur van de mijn. We vonden het allemaal erg leuk en interessant.
Na ons bezoek aan het museum zijn we gaan wandelen in het park en hebben we weer een stukje verder gelopen dan de vorige keer. Yarno wil heel graag naar de overblijfselen van
"English Town", het dorpje waar vroeger ongeveer 1000 mijnwerkersgezinnen uit Engeland woonden. Dan moeten we nog even oefenen, want het is nu nog te ver.
