Counting Crows

Op 17 september zijn Rene en ik met Elies weer naar een concert van de Counting Crows geweest. In het voorprogramma stond Augustana, net als de vorige keer. Helaas kwamen we in een file terecht en hebben we dat nou net gemist. Gelukkig kwamen ze aan het einde van het concert nog even het podium op om met de CC te zingen.
Maroon 5 trad ook op, dat was ook best leuk. Maar de Counting Crows waren echt heel goed! De zanger was dit keer een stuk energieker dan de vorige keer en stond af en toe te springen op het podium.

Rechts van mijn blog kun je stukjes van het concert beluisteren. Ik heb natuurlijk ook weer wat gefilmd:


Online Videos by Veoh.com

Nieuwe auto

Sommige mensen zullen ons voor gek verklaren, maar wij hebben onze minivan ingeruild vandaag. Ik had het er gek genoeg best moeilijk mee en hoop maar zo dat we er geen spijt van krijgen. Want onze nieuwe auto is wel een stukje kleiner.

We weten nog steeds niet wanneer we nou terug gaan naar NL, maar willen als we gaan wel graag een auto meenemen. Die auto moet je dan minimaal 6 maanden gebruikt hebben.

We wilden in ieder geval een nieuwe auto waar je met 6 mensen in kan en nog wat bagage. We hebben lang nagedacht, en vele auto's zijn de revue gepasseerd. De mazda 5 stond lang in ons lijstje, maar die is toch wel erg klein.
De Toyota Sienna stond ook hoog in ons verlanglijstje. Net zo groot als onze minivan, maar van betere kwaliteit. Hij wordt echter niet verkocht in NL en ik vind een minivan toch wel een beetje te groot voor in NL.
Ik heb altijd graag een SUV gewild, maar die zijn meestal ook zo groot en verbruiken veel benzine. Toyota maakt echter ook SUV's. De kleinste, de RAV4 vind ik echt fantastisch om te zien. En die wordt ook gemaakt met een in delen neerklapbare derde rij.
Vandaag besloten we dus maar eens om deze auto van binnen te bekijken. Nu moet je hier sterk in je schoenen staan als je bij een dealer binnenstapt want voor je het weet ga je naar huis met een auto, ze willen je echt niet laten gaan.
Dus na drie modellen uitgebreid te hebben bekeken (de Highlander, te duur, de Sienna, te saai, en de RAV4, leuk) en een proefrit te hebben gemaakt zijn we na uren onderhandelen zonder Grand Caravan en met zilverkleurige RAV4 Limited naar huis gereden.

We hebben ook lang zitten twijfelen welke auto we zouden inruilen. De cabrio gebruiken we minder dan we hadden verwacht en hij is eigenlijk al te oud om mee te nemen.
Maar de garantie van de Dodge Grand Caravan was afgelopen, hij is nu vijf jaar oud. De kwaliteit van Dodge is niet echt om over naar huis te schrijven en we waren bang voor grote reparaties.
Overigens was de Grand Caravan een fantastische auto hoor, begrijp me niet verkeerd. Heerlijk ruim, handige schuifdeuren, reed best soepeltjes.

De RAV4 rijdt overigens ook echt super. We zullen alleen wel even moeten wennen aan een stuk minder ruimte. Dat zullen we vooral merken als we bezoek uit NL hebben. Maar hij is ook wel een stukje sportiever dan de minivan. Ik ben er helemaal weg van.

Nou ja, we kunnen altijd de cabrio nog inruilen voor een tweedehands Sienna ;-).
























Ja, hij is wel een beetje kleiner dan de Grand Caravan. Als volwassene kun je niet echt lang comfortabel achterin zitten. Maar dat zal ook zelden voorkomen, de kinderen kunnen prima achterin.

Spanning en sensatie

Ik zat vanavond lekker achter mijn computer toen ik brandweerwagens hoorde. Nu is dat heel gewoon hier, als iemand 112 belt dan rukt ook altijd de brandweer uit. Zij hebben alle apparatuur en mensen om eerste hulp te verlenen, ambulances doen er meestal langer over om bij een ongeluk e.d. te komen. Ik hoorde echter wel veel brandweerwagens, ze reden ook heen en weer leek het wel en op een gegeven moment reed er een in onze straat om even later weer in de andere richting de straat uit te rijden. Rene stond al klaar om een stukje te gaan lopen met de kinderen en was nog niet buiten of hij riep mij. Er was brand op de berg achter ons huis! Ik pakte meteen mijn fototoestel en rende naar buiten. We moesten politie en brandweer vertellen welke kant ze op moesten om op de berg te komen.



Toen ik zag hoe dichtbij de vlammen waren ben ik snel weer naar binnen gegaan om onze belangrijke spullen (foto's, paspoorten e.d.) in een koffer te stoppen. Je weet maar nooit of je moet evacueren. Toen ik weer buiten kwam stonden alle buren nog steeds gewoon rustig naar de commotie te kijken. Ze snapten ook niet waar we ons zo druk om maakten, twintig jaar geleden was er ook brand geweest en dat was ook goed afgelopen .






Ik heb helaas geen foto's van de vlammen, tegen de tijd ik de rust gevonden had om foto's te maken zag je alleen nog maar rook (gelukkig). Een helicopter kwam vele malen over om water te droppen. We wonen gelukkig vlakbij een meertje waar hij water kon ophalen.




Op een gegeven moment leek alles zo'n beetje gedoofd, je zag nog wel een beetje rook maar er begonnen al brandweerauto's te vertrekken. Ik zat tegen die tijd in de tuin waar ik vanuit mijn luie stoel goed zicht had op allebei de branden. Het rare was wel dat ik af en toe weer vlammen zag. En omdat ik geen brandweermannen bij die vuurtjes zag vond ik het wel heel eng. Had de neiging om hard te gaan roepen, maar ik vond ook dat ik er maar van uit moest gaan dat de brandweer wel wist wat ze deden. Die vuurtjes doofden wel weer vanzelf gelukkig.




Nu is het inmiddels een paar uur later en ze zijn nog bezig op de berg. Er vliegen ook nog steeds helicopters rond met zoeklichten. Ik denk dat het nieuws helicopters zijn. Straks maar eens kijken op het locale nieuws. Ik heb zelf ook nog wel wat gefilmd.






Blijkbaar hadden tieners rotjes afgestoken op de berg. Hoe stom kun je zijn. Het heeft al maanden niet geregend, het is kurkdroog en overal in Californie hebben ze last van bosbranden. We hebben al weken last van smog door alle branden en regelmatig kunnen we alles afstoffen omdat er overal as ligt. En dan ga je rotjes afsteken tussen het droge gras. Gelukkig waren mensen in onze straat aan het barbequen in hun tuin, zagen wat er gebeurde en zijn de tieners achterna gerend. Ondertussen hebben ze de politie gebeld en de daders zijn gepakt.

Ik vond het wel doodeng. Ik ben meestal vrij laconiek, maar voor vuur ben ik toch wel heel erg bang. Ik stond helemaal te trillen, het valt me nog mee dat we nog zoveel goede foto's hebben. Ik was overigens de enige (samen met Yarno) die zich ergens druk over maakte. Gelukkig is het goed afgelopen. Je moet er toch niet aan denken dat het vuur zich uitbreidt en overslaat naar de huizen.

Allen@Steinbeck Elementary School op TV

De school van Yarno is op TV geweest. Katryn Longtin is een vrijwilligster die ondanks dat ze geen kinderen op onze school heeft al haar tijd aan onze kunst- en keramiekprogramma's geeft. Vorig jaar werd er kanker bij haar geconstateerd en ondanks de chemo-therapie bleef ze vrijwel iedere dag op school komen. Door haar inzet is ze genomineerd voor een award en heeft ze die ook gewonnen. En wat mij betreft heeft ze hem ook echt verdiend, deze vrouw is goud waard!

In het filmpje kun je een deel van de school zien, waaronder de bibliotheek waar ik een paar dagen per week vrijwilligerswerk doe. Ik werk ook veel met Katryn samen omdat ik ook meewerk aan Art Vistas.

Het filmpje is online te bekijken:

http://cbs5.com/video/?id=33432@kpix.dayport.com

Baseball

Arwin zit op baseball. Hij speelt in de Blossom Valley Pony Baseball league. Het is erg leuk, en het lijkt allemaal erg officieel. Inclusief compleet uniform. Het is een prachtig gezicht om al die kindjes in hun uniform op dat honkbalveld te zien staan. Hij traint op vrijdag en heeft dan een wedstrijd op zaterdag.



Het gaat hier allemaal wat anders dan in Nederland. In Nederland kies je voor een sport of activiteit en dan zit een kind daar in principe een hele tijd aan vast. Hier heb je het hele jaar door verschillende activiteiten die een kortere tijd duren. Baseball is altijd in het voorjaar en loopt tot de zomervakantie. Na de zomervakantie begint voetball (soccer). Tennis kan het hele jaar door, maar bij onze tennisclub moet je ze dan voor periodes van drie weken opgeven. Zwemles gaat per drie maanden, maar bij een andere zwemschool per drie weken. Toneelles duurt telkens 10 weken. Het leuke van dit systeem is dat de kinderen allerlei dingen kunnen uitproberen. En als blijkt dat ze soccer of baseball erg leuk vinden dan kunnen ze altijd competitie gaan spelen, dat gaat wel het hele jaar door, maar is ook vrij serieus.

Arwin blijkt overigens een echt talent voor baseball te hebben, dus wie weet ;-).

RV Trip

Ik was een verslag begonnen van onze laatste RV Trip, we zijn namelijk met pasen weer een ruime week op stap geweest. Het was fantastisch, maar dat verslag zal wel op zich laten wachten tot ik vind dat het geen zin meer heeft ;-).

Ik heb wel de foto's op internet staan, als je tijd en zin hebt om zo'n 450 foto's te bekijken dan kan dat hier:

Schaatsen

Vandaag zijn we wezen schaatsen met de Nederlandse school. De school organiseert dit uitje ieder jaar. De afgelopen twee jaar konden we helaas niet mee maar nu gelukkig wel. De kinderen hebben ontzettend veel lol gehad en het schaatsen ging eigenlijk heel goed. Vooral als je je bedenkt dat dit pas de derde keer is dat ze geschaatst hebben. De vorige keer was een jaar geleden!

Bollyzone

De afgelopen 10 weken ben ik met de meiden van de toneelgroep druk bezig geweest met dansen. We moesten toch iets na het vertrek van onze toneeljuf en we hebben toen gekozen voor "bollyzone", dansen op de muziek van "Bollywood". Oftewel muziek van Indiase films. Ik vond het helemaal niet leuk in het begin, heb heel vaak willen stoppen omdat het me allemaal veel te snel ging. Ik ben niet zo goed in choreografie en dit gaat ook nog eens op een razendsnel tempo. De laatste les was vanavond en daarbij kon je publiek uitnodigen. Dat heb ik niet gedaan, maar ik heb wel mijn filmcamera meegenomen en een van de toeschouwers was bereid ons te filmen. Zoals je kunt zien vond ik het achteraf helemaal niet zo erg meer en had ik soms zelfs best lol.

Dit is het resultaat:

Sinterklaas

Paul komt op bezoek

Paul in een van de attracties op de Santa Cruz Beach Boardwalk

Onderwaterfoto's

Sinds april zijn wij lid van AVAC, wat staat voor Almaden Valley Aquatics Club. Je kunt hier zwemmen, tennissen en fitnessen. Het is er een stuk gezelliger dan bij de YMCA en hun zwembad is vaker open omdat ze een apart overdekt zwembad hebben voor zwemles. Bij de YMCA mag je niet recreatief zwemmen als er zwemles gegeven wordt. Ze hebben een openluchtzwembad waar recreatief gezwommen kan worden en waar je baantjes kunt trekken. Dit zwembad is net als bij de YMCA het hele jaar open. Het water in het binnenbad is een paar graadjes warmer als het verwarmde buitenbad zodat de kinderen echt niets te klagen hebben. In de zomervakantie hebben de kinderen er zwemles gehad en vanaf volgende week beginnen de lessen weer en gaan we lekker door. Ze kunnen inmiddels prima zwemmen, maar ze kunnen nog steeds geen schoolslag en dat vinden we toch wel belangrijk. Anders dan in Nederland beginnen ze hier namelijk met borstcrawl en rugcrawl. Vraag me niet waarom, misschien omdat ze het sneller kunnen dan borstslag.

Af en toe komt er een onderwaterfotograaf en die heeft deze foto's van de kinderen genomen. Helaas wist ik niet dat je kon vragen of ze samen op de foto kunnen, dat doe ik de volgende keer.

Credit

Al voor wij naar de VS verhuisden had ik gehoord dat het in het begin moeilijk is om een creditcard te krijgen. Voor alle leningen en creditkaarten kijkt men naar je credit score en als je uit het buitenland komt heb je die nog niet. Ze zeggen wel dat een slechte credit score beter is als helemaal geen en dat leek wel waar te zijn. Een creditcard kregen wij niet van onze bank, ondanks dat het salaris van Rene netjes iedere twee weken op onze "checking account" word gestort en we toch wel maandelijks een leuk bedrag konden sparen.

We hadden ook gehoord dat we na een jaar in de VS wel aanbiedingen zouden krijgen van creditcard bedrijven en ook dat was zo. We kregen zowaar een creditcard met een limiet van wel $300. Maar als je die zou gebruiken en netjes zou aflossen dan zou je creditscore ook wel omhoog gaan. Na een jaar ging onze limiet naar $500 dollar en inmiddels is die limiet $800. Schiet natuurlijk ook niet erg op. De creditscore van Rene bleef echter zo laag, we snapten er niets van. Toen hoorde ik dat je niet iedere maand het hele bedrag moest aflossen en dat je ook niet te dicht bij je limiet moet komen. Prima. Maar er veranderde nog steeds niet veel aan de creditscore. Raar hoor, met zo'n mooi salaris en een steeds groeiende spaarrekening. Ieder jaar probeerden we weer bij onze eigen bank een creditcard aan te vragen, maar dat lukte nog steeds niet. Nu hebben we wel vanaf het begin een debitcard die ongeveer hetzelfde werkt. Die werkt als een pinpas en alles wordt dus meteen afgeschreven van je rekening. Maar je kunt er wel overal waar je met een creditcard kunt betalen mee terecht.

Toen hoorde ik dat het ook uitmaakt of je veel gebruik maakt van je debitcard en of je je gewone rekeningen op tijd betaald. Dat doen we uiteraard wel maar er ging ook een lichtje bij mij branden. Ik doe de meeste boodschappen, als we met het gezin ergens gaan winkelen dan ben ik ook meestal die afrekent met mijn debitcard. Omdat ik na onze verhuizing gas, water, licht, kabel en telefoon geregeld heb staat dat allemaal op mijn naam. En toen kwam ik er ook nog eens achter dat ik als eerste vermeld sta bij onze gezamenlijke rekening. Dus heb ik voor mezelf bij onze eigen bank een creditcard aangevraagd. En dat was helemaal geen probleem. Ik heb zelf geen inkomen, en krijg zo een creditcard met een groot limiet en Rene werkt zo hard en kan niet eens zelf een creditcard aanvragen! Wat een rare wereld toch.

Nou ja, misschien kan ik als hoofdrekeninghouder gewoon een tweede creditcard voor mijn partner aanvragen :-).

De vakantie is voorbij

De scholen zijn inmiddels begonnen. Gelukkig weet ik inmiddels dat alle klassen weer opgedeeld worden, maar toch was ik wel een beetje teleurgesteld dat we dit keer eigenlijk helemaal niemand kennen uit de klas van Yarno. Hij zit nu in second grade. Zijn nieuwe juf, Mrs. Charlesworth, heeft al 38 jaar ervaring en gaat waarschijnlijk volgend jaar met pensioen. Ik heb al begrepen dat de meeste ouders niet zo goed met haar kunnen opschieten, maar dat de kinderen haar meesta erg leuk vinden. En dat is wel het belangrijkste. Ze komt inderdaad een beetje stug over, maar daar kan ik wel doorheen kijken. Ik hoop dat ik weer een beetje in de klas mag meehelpen. Ik ga in ieder geval weer veel in de schoolbibliotheek werken en ik zal weer meewerken aan het Art Vistas programma. Yarno is gegroeid, de broeken die voor de vakantie nog precies goed zaten zijn nu ineens echt te kort. En te strak. Dus mocht ik nog even op zoek naar nieuwe shorts en pants en ook nog voor de winter wat polo's met lange mouwen. Kon eigenlijk niets meer vinden, dus lang leve internet. Ik kon bij Target alles nog bestellen. Arwin begon dinsdag bij zijn nieuwe juf, Mrs. McKinstry. Wij mogen haar gelukkig Jamie noemen. Ze heeft nog helemaal geen ervaring, ze komt zo van de universiteit. Dat is misschien niet zo fijn, aan de andere kant zitten er maar 16 kinderen in zijn klas en is er nog een extra juf. We zijn extra blij met de beslissing hem op een prive-school te laten, Arwin maakt nu de sommetjes die Yarno als huiswerk meekrijgt. En hij is uit zichzelf begonnen met lezen. Als hij naar public school zou moeten dan zou hij zich wel erg gaan vervelen, op deze school zal er veel meer ruimte zijn voor individualiteit. Ik snap nog steeds niet waarom ze hem niet gewoon vorig jaar hebben toegelaten in Kindergarten. Jammer dat ze zo strikt met de peildatum omgaan (die staat op 2 december, Arwin is geboren op 28 december). We hebben een heerlijke koele zomer achter de rug. Echt fantastisch weer hebben we gehad. En aangezien het Nederlands is moet ik nu toch nog even klagen, het is namelijk op het ogenblik zo warm. We hebben een echte hittegolf achter de rug. Binnenshuis was het 34 graden. Pffff. Buiten tegen de 40 overdag. Op het ogenblik wisselt het een beetje, maar meestal is het nog wel erg warm, tegen de 40 graden. Maar nu koelt het tenmiste weer af 's avonds. Dat was vorige week niet zo.

Vuur!

Afgelopen maandag riep Rene mij ineens. Hij zag een rare donkere wolk in de lucht hangen. Ik riep meteen dat dat geen gewone wolk was, maar dat het op een brand leek. Ik heb meteen even op internet gekeken en er was inderdaad brand. In Henry Coe State Park, een groot natuurpark in Morgan Hill een kwartiertje rijden van ons huis vandaan. Ik ben even de heuvel in Foothill Park in onze straat opgelopen met Arwin en vandaar konden we niet alleen de rook zien, maar ook het vuur.

De brand breidt zich nog steeds uit. We merken er hier wel wat van, zo ligt er overal as en het is een beetje heiig.

Laten we maar hopen dat ze het vuur snel onder controle hebben.





(photo by David Bormann)



Hieronder kun je zien hoe het vuur zich uitgebreid heeft.

Canada

Vorige week hadden wij een afspraak bij het Amerikaanse Consulaat in Vancouver voor het vernieuwen van ons visum. Een mooie gelegenheid om de stad te bekijken en om bezoek te gaan bij Anya en haar gezin in Kelowna BC, ongeveer vier uur rijden ten oosten van Vancouver.

Ongedierte - ratten en mieren

Tja, ik vroeg me voor de vakantie al af wat ik aan zou treffen bij thuiskomst. We hebben al sinds we in dit huis trokken last van mieren. De mieren komen het huis binnen om water te zoeken en dit jaar is het extra droog geweest dus hebben nog meer last. Rene spuit een paar keer per jaar om het huis heen en dan zijn ze weer weg. Maar de laatste tijd bleven ze maar terugkomen, ofwel ze hebben nu een nest onder het huis, ofwel ze hebben een plekje gevonden waar Rene niet spuit. Ze komen via de gekste gaatjes binnen, een tijdje vanachter de vaatwasser. De etensresten in de vaatwasser zijn natuurlijk ook wel interessant, tot we die aanzetten en ze wegspoelen natuurlijk. maar ach, de volgende dag waren ze er weer. Toen ik eenmaal doorhad waar ze precies vandaan kwamen heb ik daar gespoten en waren ze weer even weg. Tot ze een gaatje vonden bij het stopcontact. En daarna weer een ander gaatje. Ik was dus bang dat ze tijdens de vakantie de hele keuken zouden bezetten, maar dat viel op eerste gezicht mee. Tot ik de vriezer open deed. Blijkbaar zit er een gaatje in het rubber van de deur want de vriezer lag helemaal vol met bevroren mierenlijkjes. Bovenop de deur (aan de binnekant) wel duizenden. Op een grote hoop. Raar gezicht hoor. Op welk moment zullen ze nou toch beseft hebben dat een vriezer geen geschikte plek is voor mieren? Of zou dit de hele populatie van een mierennest zijn. Zal toch wel niet.

Vorig jaar had ik ook al ontdekt dat we ratten in de tuin hebben. Als ik tegen de avond in de schemer lekker op ons deck zat dan zag ik af en toe een rat op de schutting lopen. Deze zomer zag en hoorde ik ze nog steeds en ook steeds vaker en begon ik me wel zorgen te maken. Want wat als ze nou binnen zouden komen? Moet er niet aan denken! Vlak voor onze vakantie had ik bedacht dat ik maar een keer de huisbaas moest bellen. Ik vermoed echter dat dat niet meer nodig is, want Rene vond een dode rat in de tuin. Vies, helemaal onder de mieren en toen Rene hem opraapte lagen er allemaal maden onder. Die even later door de mieren opgegeten werden. Maar goed, Rene kwam even later binnen om te vertellen dat hij nog een rat had gevonden, levend dit keer en toen hij de tuinslang erop zette viel die spontaan om. En deze rat probeerde wanhopig verder te kruipen, maar was duidelijk onder de invloed van het gif. Op mijn verzoek heeft Rene hem de hersenen ingeslagen, ik kon het lijden niet aanzien (maar ben ook niet moedig genoeg om het zelf te doen). En op datzelfde moment vond ik nog een dode rat, en Rene even later ook nog een. Brrrrrr, blijkbaar heeft een van onze buren besloten rattengif te strooien. Prima hoor, maar waarom die ratten nou allemaal in onze tuin moeten sterven. Ze hebben hun nesten in de klimop tegen onze schutting (en ongetwijfeld in heel wat meer tuinen), en misschien vallen ze gewoon spontaan uit de klimop en van de schutting omdat ze zwak ziek en misselijk zijn.

Dag 13 t/m 16

Dag 13

We hebben vannacht op een camping in Seligman gestaan. Hier begint het langste stuk van de historische "route 66" wat nog over is. Deze beroemde weg werd gebouwd in de jaren dertig en liep vroeger vanaf Chicago naar Los Angeles en verbond alle hoofdstraten van de stadjes tussen deze twee grote steden. Maar op een gegeven moment werden er nieuwe snelwegen (Interstates) aangelegd en er zijn nog maar kleine stukjes van Route 66 over.
We besloten lekker rustig aan te doen en de hebben de hele ochtend aan het zwembad doorgebracht. Daarna zijn we naar de camping in Barstow gereden, waar we op de heenweg ook gestaan hadden en daar zijn we weer het zwembad ingedoken!

Dag 14

We hebben een camping uitgezocht aan Lake Isabella. Voor we ons op de camping installeerden reden we eerst naar een strandje aan het meer om te zwemmen. Het waaide wel ontzettend hard, wat lastig maar ook fijn was omdat het nog steeds warm was. De kinderen vonden het heerlijk op deze camping. De omgeving is ook best mooi, achter de camping is het mooi groen omdat daar een vork van de Kern River loopt en daarachter heb je de kale bergen van Californie. De camping heeft nieuwe jonge eigenaren die veel organiseren voor de kinderen en ook voor de grote mensen. Als je vrijdagavond je eigen kommetje en lepel meeneemt krijg je gratis ijs. Er zijn kinderligfietsen te huur en er is een nieuwe speeltuin waar de kinderen uren spelen. Ook het zwembad is weer favoriet. En de zonsondergang is prachtig!

Dag 15

De kinderen wilden niet weg van deze camping, het was ook best te doen om vanaf Lake Isabella naar huis te rijden (de tomtom geeft 6 uur aan, het blijkt achteraf maar 5 uur te zijn). De kinderen vermaken zich zo goed op de camping, 's avonds worden er spelletjes georganiseerd door de leiding en zondagochtend serveren ze gratis ontbijt. Dus we besluiten toch maar te blijven. Dit is nou echt vakantie, ik heb de hele vakantie nog niet zoveel gelezen als vandaag. De kinderen zien we bijna niet meer. Eigenlijk zouden we nog de Kern River gaan verkennen, maar Rene voelt zich niet zo lekker dus doen we rustig aan. Op de camping staan heel veel mensen die een boot of jetski mee hebben. Helaas is het meer een kilometer of 10 van de camping vandaan. Dan is een camper wel weer lastig, als we een auto hadden was ik alleen met de kinderen naar het meer of de rivier gereden. Maar we hebben ons prima vermaakt!

Dag 16

Na een heerlijk (en gratis) pancake met worstjes ontbijt rijden we naar huis. Nog voor vier uur zijn we thuis en ruimen we meteen de camper leeg. Hij moet morgen schoon afgeleverd worden en ik wil het snel achter de rug hebben. Ik vind het zo jammer dat de vakantie voorbij is, maar ik ben ook heel erg blij weer in mijn eigen bed te slapen, want echt comfortabel waren de bedden niet!

Dag 12

Gisteren zijn we redelijk op tijd vertrokken omdat we weer een lange rit voor de boeg hadden naar de Grand Canyon. Onderweg kwamen we langs Meteor Crater en omdat Yarno wel erg in de ruimte geinteresseerd is leek het ons leuk om daar ook even te stoppen. In het bezoekerscentrum konden we een film zien over meteorieten, daarna zijn we even het museum in gegaan om vervolgens de krater te bekijken. Wat een enorm gat zeg. De kinderen vonden het wel interessant, wij ook wel hoor, maar het is niet echt een mooie omgeving vind ik.

De Grand Canyon is een ander verhaal. Iemand (Saskia geloof ik) had mij verteld dat ze de Grand Canyon eigenlijk een beetje vond tegenvallen en na al de andere waanzinnig mooie parken stelde ik me er maar niet teveel van voor. Ik heb al een paar keer deze vakantie het gevoel gehad dat het toch niet nog mooier kon. Maar jeetje, wat is de Grand Canyon mooi! En groot. Ik vond het echt ongelofelijk. We waren er pas aan het eind van de middag en dat is toch wel een hele goede tijd om er te zijn omdat de zon dan lager staat en de kleuren dieper worden (rood en oker). Het was niet helemaal helder, maar zo indrukwekkend. Hier kun je wat foto's bekijken (niet van mij, maar op het internet) We zijn aan de zuidkant naar binnen gereden en onze eerste stop was Desert View waar in de jaren 30 een uitkijktoren is gebouwd. Binnen kun je beschilderingen van Hopi Indianen zien. De toren is erg mooi, lijkt heel oud, maar is met zorg ontworpen zodat hij goed in de omgeving zou passen. Dat is goed gelukt vind ik. Daarna zijn we nog bij een paar andere uitkijkpunten gestopt, waarvan ik de Grandview Point wel het mooiste vond. Daar zijn we een heel klein stukje naar beneden gelopen en toen ben ik even op een rots gaan zitten om te genieten. Jammer genoeg hebben de kinderen niet zoveel geduld en je kunt ze er ook niet echt alleen rond laten lopen/rennen/spelen omdat dat toch wel een beetje gevaarlijk is. Het lijkt me heerlijk om ooit nog eens terug te komen, ofwel zonder kinderen, ofwel als de kinderen een stuk ouder zijn (en het sowieso meer kunnen waarderen).

Om een uur of zeven reden we het park weer uit, op een moment dat juist heel veel mensen naar het park toegaan voor de zonsondergang. Wij moesten echter nog twee uur rijden naar de camping. We reden de zonsondergang tegemoet (achterna eigenlijk) en dat was ook wel mooi. Onderweg moesten we natuurlijk nog even eten en we kwamen uiteindelijk om 21.30 uur pas op de camping aan. En toen bleek dat die camping pal naast het spoor lag. En als je nooit in de VS bent geweest kun je je denk ik niet goed voorstellen wat dat betekent. De spoorlijnen worden voornamelijk gebruikt voor goederenvervoer en de treinen zijn immens lang. We hebben onderweg en gisteravond op de camping lekker zitten tellen. De kortste trein had 3 locomotieven en 83 wagonnen (met containers of vrachtwagentrailers erop). De langste had 5 locomotieven en 123 wagonnen. Een wagon is zeker 12 meter lang, (en dan zit er nog ruimte tussen de wagonnen) dus een trein is zo tussen een kilometer en anderhalve kilometer lang. En sommige komen hier langs met een snelheid van 20 km per uur, andere gaan veel sneller, maar dat betekent dus dat je soms wel zeker 3 minuten ligt te schudden in de camper. Lekker als je in slaap probeert te vallen :-). Maar goed, we hebben het overleeft, het is ook wel een machig gezicht die enorme treinen.

Omdat we gisteren niet hebben kunnen zwemmen doen we dat nu nog even en dan gaan we straks weer op weg. Maar eerst maar eens kijken wat we nog willen bekijken, want we hebben nog drie dagen en geen plannen. Los Angeles slaan we over, want we willen niet in de zomervakantie naar Disneyland oid, veel te druk. Zoiets kunnen we beter een andere keer doen met de auto. Dus jullie merken wel waar de volgende update vandaan komt!

Dag 11

We zijn vandaag redelijk op tijd van de camping vertrokken om richting Mesa Verde National Park te gaan. Mesa Verde is Spaans voor Groene Tafel. De bergen zijn plat van boven en worden tafels genoemd en het landschap is inderdaad een heel stuk groener dan we de laatste week hebben gezien. De originele bewoners van dit gebied hebben eerst bovenop de bergen en later in holtes in de bergen stenen huizen gebouwd, sommige van de ruines zijn 1500 jaar oud. Erg mooi en indrukwekkend om te zien.
Daarna zijn we via New Mexico naar Holbrook in Arizona gereden. We zijn niet gestopt bij het Petrified Forest hier vlakbij omdat we vorig jaar al een "versteend bos" hebben gezien. Morgen moeten we nog 180 mijl rijden naar de Grand Canyon en dan hebben we zo'n beetje alles gezien wat we wilden zien.

Foto's raften

Als je naar deze site gaat, dan zie je als het goed is onderaan drie foto's van ons in de raft op de Colorado River, fotonummer 4, 5 en 6. We zijn ook nog te zien op foto 7.

Dag 9 en 10

Dag 9

 

Het was nog geen twee uur rijden vanaf de camping naar Arches National Park. Zoals gewoonlijk stopten we eerst in het visitor center waar een interessante film te zien was over het park. Daar leerden we o.a. over het ontstaan van de bogen in het zandsteen. Daarna reden we het park in om een aantal van de arches in het echt te bekijken. De leukste en mooiste vond ik "sand dunes arch", een boog die je kunt bereiken door tussen zandsteen "vinnen" door te lopen (lekker in de schaduw). De kleur van het zandsteen verlicht alles zo mooi, de foto's zijn geloof ik wel goed gelukt maar daar moeten jullie nog even op wachten.

We hadden een camping gereserveerd in Moab, een plaatsje dat vooral bekend is door de ligging aan de Colorado River en waar allerlei buitensporten beoefend kunnen worden, zoals raften, mountainbiken, hiken en bergbeklimmen. De kinderen willen heel erg graag raften en dat vinden wij ook erg leuk dus hebben we voor morgenochtend een halve dag raften gereserveerd.

 

Dag 10

 

Voor het eerst deze vakantie hadden we de wekker gezet omdat we al om 8.30 uur bij Red River Adventures moesten zijn. Samen met nog wat andere families werden we in een paar busjes gestopt en reden we richting de Colorado River. Een stuk stroomopwaarts werden we het busje uitgezet en werden de rafts het water in gelaten. Wij hoefden niet te peddelen, omdat de kinderen daar eigenlijk nog te klein voor zijn. Daarom hadden we een rubberen boot met twee roeispanen en alleen de gids kon dus roeien. De kinderen mochten het op de rustige stukken ook proberen en bleken natuurtalenten te zijn. Onze gids heette Billy en toevallig kwam hij uit de Bay Area. We hebben de hele weg leuk zitten praten over van alles en nog wat. Op de rustige stukken mocht je het water in, moest je je wel vasthouden aan de boot want het water stroomde hard. De kinderen en Rene hebben gezwommen, ik niet. Na vier "rapids" (stroomversnellingen) was de tocht alweer voorbij. Veel en veel te snel, voor mijn gevoel hadden we maar een half uurtje in de boot gezeten, maar het bleek wel twee uur te zijn. Als er ooit een volgende keer komt zullen we zeker gewoon een hele dag reserveren, de kinderen vonden het ook prachtig.

 

In Moab konden we weer even bij een "normale" grote supermarkt inkopen doen, dat had ik wel even gemist en daarna zijn we naar Cortez in Colorado gereden. Dat is na Californie, Nevada, Arizona en Utah de vijfde die we deze vakantie aandoen. Bij Cortez heb je Mesa Verde National Park waar de oorspronkelijke bewoners van dit gebied huizen in de rotsen hebben gebouwd. Ik ben zeer benieuwd. We gaan weer vroeg opstaan om het park te bekijken omdat we daarna weer een lange rit van 5 uur voor de boeg hebben richting de Grand Canyon!

Dag 8 - Capital Reef National Park

We hebben vandaag een lange rit gemaakt. We hebben weliswaar maar ongeveer 200 mijl gereden, maar allemaal over kleinere adembenemend mooie wegen en daar deden we ongveer 6 uur over. Vanaf Cannonville hebben we route 12 door Capital Reef National Park gereden, daarna route 24 richting de interstate 70 (geloof ik). De hele weg is gewoon prachtig, het landschap verandert ook steeds. Zo rij je tussen de rode rotsen, dan weer door een bos en dan weer tussen de witte rotsen. We hebben surrealistische landschappen gezien, waar je je op de maan waant. En dan weer reden we door de woestijn met in de verte een rotslandschap. Ongelofelijk. In Capital Reef National zijn in de rotsen "petroglyphs" te vinden, rots-tekeningen die door de indianen (Native Americans) zijn gemaakt.

We staan nu op een camping in Green River. Er waren op de hele route maar een paar campings en geen van alle hadden ze een zwembad vandaar dat we besloten eens lekker door te rijden. Het zwembad op deze camping is weliswaar oud, maar heeft een glijbaan en de kinderen hebben genoten. Na het zwemmen hebben we in een restaurantje met uitzicht op de Green River gegeten terwijl we van een prachtige zonsondergang genoten. Morgen gaan we richting Arches National Park.

Dag 5 t/m 7

Dag 5 - Zion

Vanmorgen kon ik eigenlijk niet wachten om Las Vegas te ontvluchten, maar de kinderen wilden toch graag nog even zwemmen dus daar hebben we nog maar even de tijd voor genomen. Het was zo warm in Las Vegas, en het koelde 's nachts bijna niet af. Voor het eerst hebben we de airco bijna de hele nacht aangehad.
We moesten ongeveer 3 uur rijden naar Springdale, het plaatsje bij Zion National Park. Onderweg hebben we een aantal adembenemende uitzichten gehad. We hebben een camping gevonden vlakbij de ingang van het park, Zion Canyon Campground RV Resort.
Je mag Zion niet in met een auto dus er rijden gratis shuttlebusjes. Er is ook een shuttle vanaf het dorpje het park in. De bushalte is vlak voor de camping dus dat is wel makkelijk. Vanaf 5.30 uur tot 22.45 uur rijdt er iedere 10 minuten een busje. Erg handig. De camping ligt aan de Virgin River en dat is zo leuk! Dit is nu wat ik kamperen noem. Er staan hier niet alleen enorme RV's, maar er is een mengeling van tenten, vouwwagens, hele kleine, hele grote en alle maten er tussen in caravans. Er spelen kinderen buiten, er zijn kampvuren, het is gewoon gezellig. Het uitzicht is prachtig, overal waar je kijkt zie je die rood stenen bergen waar Utah beroemd om is. En die rivier maakt het wat mij betreft helemaal af! Je kunt hier banden huren om de rivier af te zakken (er zijn flink wat stroomversnellingen), maar je kunt ook gewoon je eigen zwemband nemen en dan telkens een stukje afzakken om dan weer terug te lopen. Het water is heerlijk koel, maar de waterstand is eigenlijk net iets te laag. Als volwassene stoot je steeds tegen de rotsen aan en ik zit dan ook onder de beurse plekken. Het was warm overdag, maar het koelt hier tenminste af 's avonds. En daarom zitten er ook nog zoveel mensen buiten.
We hebben meteen maar een nacht bijgeboekt. Morgenochtend willen we dan met het busje naar Zion (niet om 5.30 verwacht ik) en de middag kunnen we dan weer lekker bij de rivier doorbrengen.

Dag 6 - Zion

Het is hier een uurtje later dan in Californie, dus we waren niet echt vroeg op vandaag. Pas om een uur of 11 zaten we in de shuttle naar Zion. Dat stukje hadden we achteraf makkelijk kunnen lopen want onze camping ligt aan de laatste halte voor het park. Het shuttlesysteem is echt heel handig en tijdens de rit wordt er ook nog van alles verteld over het park. Je kunt uitstappen waar je maar wilt en wij hebben een paar korte wandelroutes gelopen. Het is hier onbeschrijvelijk mooi. Jammer genoeg kan ik geen foto's laten zien.
Pas om een uur of vijf gingen we weer richting camping. Daar heb ik met de kinderen nog lekker in de rivier gespeeld. Ik heb er nog wat beurse plekken en schrammen bij, maar dat mocht de pret echt niet drukken. We hadden voor Arwin een wat kleinere band gekocht, maar in het begin vond hij het nog steeds eng. Op een bepaald moment had hij ineens door hoe hij een beetje bij kon sturen en toen was hij niet meer te houden. Ik ben maar op een rots in het water gaan zitten want het was me toch een beetje te veel van het goede. Ik kon vannacht al niet op mijn rechterzij liggen, ik wilde nog wel een beetje kunnen draaien in bed :-).

Dag 7 - Bryce Canyon

Vanmorgen zijn we redelijk op tijd vertrokken richting Bryce Canyon National Park. Het was ongeveer 3 uur rijden. Dit park is niet zo heel groot en je mag er wel in met je auto, maar je kunt ook de shuttlebus nemen. Dat hebben we gedaan, we hebben de camper geparkeerd bij Ruby's Inn, waar we ook gelunched hebben. Daarna hebben we de shuttle het park in genomen. Mooi! Het meest indrukwekkende park tot nu toe. We hebben een trail gelopen, ongeveer 400 meter naar beneden en daarna weer omhoog natuurlijk. Zo waanzinnig mooi.
Nu staan we op een KOA camping in Cannonville, een aanrader. Hele aardige mensen, gezellige plekjes met gras en een mooi uitzicht op de rotsen in de verte. We hebben eerst gezwommen, daara een kampvuur gemaakt en toen marshmellows geroosterd voor de 'smores (Graham crackers, chocola en gesmolten marshmellows). Lekker!

Dag 4

Vanmorgen hebben we lekker rustig aan gedaan. Arwin was vannacht doorgelekt dus ik die gelegenheid aangepakt een paar wassen te draaien en de kinderen wilden heel graag nog even zwemmen. Tegen het middaguur reden we weer een stukje terug naar Barstow om naar het Desert Discovery Center te gaan. Het stelde niet zo heel veel voor, maar de kinderen vonden het toch wel leuk. Er liep een landschildpad rond in het gebouwtje en buiten hadden ze een vijver met wat waterschildpadden. Ook hadden ze allerlei cactussen (cacti?) in de tuin.

Na een klein uurtje reden we richting Las Vegas waar we om een uur of vijf aankwamen. Vond ik de camping in Bakersfield betonnerig, deze camping is net een parkeerplaats voor RV's. Alleen maar asfalt. Maar ja, je komt ook niet in Las Vegas om te genieten van de natuur toch? Je hoort iedere minuut dat je er bent door te brengen in het casino, bij een show of in een nachtclub. Dus we gingen meteen maar op pad, de camping hoort bij "Circus Circus" dus eerst daar maar eens een. Ik had het eigenlijk na een minuut of 10 wel weer gezien. Druk, herrie, en twee opgewonden kinderen omdat er zoveel geldverslindende spelletjes te doen zijn. Nu kunnen we in San Jose ook wel naar een "Arcade" dus ik wilde liever verder naar een van de andere bezienswaardigheden. Er zijn overigens ook wel verschillende circusacts te zien, maar het is zo druk dat je nauwelijks een plekje te krijgen is. We zagen nog wel twee "acrobaten" en dat was wel heel indrukwekkend. Er is ook een heel groot overdekt pretpark, maar dat hebben ook maar overgeslagen. Als je daar eenmaal naar binnen gaat krijg je de kinderen niet meer weg.

Het was al tegen achten toen we Circus Circus verlieten en in de richting van "Treasure Island". Daar wordt buiten een gratis show gegeven "Sirens of TI". Ook daar was het vreselijk druk, en bovendien werd de show afgelast omdat er teveel wind was. Dan is het te gevaarlijk voor de piraten om aan de touwen te slingeren denk ik. Maar wel grappig om midden in een stad een paar levensgrote piratenschepen te zien liggen.

We liepen daarom maar door naar het hotel "the Venetian" waarin behalve een casino ook een winkelcentrum gebouwd is. Het hele complex is in Venetiaanse stijl gebouwd inclusief de kanalen en gondels. Ook al is het donker, je hebt het idee dat je overdag door Venetie loopt. Heel mooi en we hebben lekker gegeten aan een terrasje aan het water. En toen was het al erg laat, dus hebben we een taxi terug naar de camper genomen en nu gaan we lekker slapen.

 

Ik vond het erg leuk om Las Vegas te zien, maar zo is het ook weer genoeg. Ook al zijn er nog zat andere interessante en/of indrukwekkende hotels, we zijn duidelijk meer natuurmensen. En gokken hoeven we ook niet perse, dus morgen gaan we richting Zion National Park.

 

 

Dag 3

Vanmorgen vertrokken we een uurtje later dan gepland om 10.30 uur richting Barstow. De reis ging voorspoedig, de kinderen hadden goede zin. Yarno wilde zo graag een woestijn zien dus hij was de hele reis heel opgewonden. Steeds riep hij "Is dit al de desert? Is dit de desert?". Ergens bij Mojave kwamen we nog langs een parkeerplaats voor vliegtuigen. Sommige zijn afgedankt, anderen wachten op een nieuwe eigenaar, en weer anderen wachten tot de huidige eigenaar ze weer nodig heeft. Het klimaat in de woestijn is ideaal voor het behoud van de vliegtuigen.

Om een uur of 1 kwamen we bij de camping aan. Dat leek er meer op, tussen iedere staanplaats een rij groene oleanders en overal zand. Kamperen zonder zand tussen je tenen, op de vloer, tussen de lakens, dat is toch geen kamperen? We hebben even een plekje gereserveerd en wilden toen even een uurtje naar Calico Gost Town. We vonden het er echter zo leuk dat we er tot vijf uur zijn gebleven en geen tijd meer hadden om naar een museum te gaan. In de hoogtij van Calico woonden er 3000 mensen. Er waren maar liefst 22 saloons. De hoogtij duurde een jaar of 15 tot al het zilver gewonnen was. Sommige van de gebouwtjes in het stadje zijn nog origineel en het is leuk om een beetje de sfeer te proeven. Ook kun je een paar honderd meter door een zilvermijn lopen (heerlijk koel!) en je kunt een treinritje van 8 minuten maken. Verder zijn er natuurlijk een heleboel winkeltjes. Yarno, Arwin en ik zijn nu de trotse bezitters van een rieten cowboyhoed. Je kunt hier eigenlijk niet zonder hoofddeksel en ik vond mijn andere hoedje eigenlijk wel warm. Zo'n rieten hoed zit een stuk koeler en staat natuurlijk ook een stuk "cooler". Dat vinden de kinderen tenminste.

Na ons bezoek aan Calico zijn we naar de supermarkt gegaan om inkopen te doen voor de komende dagen. Ook wilden we barbequen en daar horen natuurlijk marshmallows bij. Bij de barbeque wilden we graag een wijntje maar helaas was ik de kurkentrekker vergeten. Tot onze grote verbazing bood Yarno meteen aan er een te gaan kopen in de kampwinkel. Arwin hoefde niet eens mee. Degenen die Yarno kennen zullen weten hoe bijzonder dat was!

In het donker zagen we nog een vleermuis die steeds op jacht was naar insecten die rond de straatlantaarn vlogen. Een mooi gezicht!

 

Had ik al verteld dat het wel heel erg lekker is om airconditioning in de camper te hebben? We hebben geen buitenthermometer dus weten weten het niet exact, maar het is warm hier!

Dag 2

De kinderen waren gisteravond erg opgewonden over het naar bed gaan. Yarno wilde om 7 uur al naar bed, een unicum. Maar we hebben het nog even gerekt en toen zijn ze samen in het bed boven de cabine gegaan. Yarno durfde eerst niet omdat hij bang was eruit te vallen, maar het leek hem toch wel leuk. Rene en ik waren ook erg moe dus in het andere bed. We hoorden de kinderen de hele tijd praten en giechelen en op een gegeven moment hoorden we dat Arwin een griezelig verhaal aan het vertellen was. Daarna werd het even een paar minuten stil. En toen kwam er een benauwd stemmetje van Yarno "ik ben bang, ik wil hier niet slapen". Rene is dus maar bij Arwin gaan liggen, Yarno bij mij. Op zich heb ik goed geslapen, maar Yarno was alweer heel erg vroeg wakker. Rene en Arwin sliepen nog even door. Het was natuurlijk vaderdag, maar ontbijt op bed is niet gelukt. De kinderen hadden wel op school wat geknutseld. Na een lekker ontbijtje gingen we op weg naar Sequoia National Park. Vanuit Visalia was het nog zeker wel een uur rijden naar de ingang en van daaruit ook nog wel een uur naar het reuzenbos. De camper rammelde wel erg, en de laatjes schoven in iedere haarspeld bocht in en uit, maar het was zeker de moeite waard. Helaas hebben we een kind dat snel autoziek wordt, dus ik heb onderweg nog wel even mogen dweilen. We hebben een heleboel Sequoia's gezien. Wat voel je je nietig als je naast zo'n reus staat. We zijn naar de General Sherman Sequoia geweest. Dat is het grootste levende organisme ter wereld. Niet de hoogste boom, niet de breedste, niet de oudste, maar wel de grootste in volume.
We hebben bijna de hele dag doorgebracht in het park, daardoor is het niet gelukt om naar Barstow te rijden. Het had wel gekund hoor, maar het rijden is best vermoeiend en hoewel de kinderen heel lief zijn hadden we er zelf gewoon genoeg van. We staan nu in Bakersfield. We waren eerst gestopt bij een andere camping maar die was bijna helemaal leeg en het zwembad zat op slot. Toen zijn we toch maar doorgereden naar deze camping, A Country RV Park. Ik vind hem ook helemaal niets, we staan op een betonnen plek, klik maar eens op de website van de camping bij "Amenities on site" op "Pull thru avail". Maar het is heel erg "clean", het weinige gras lijkt wel met een nagelschaartje geknipt. Geen snippertje papier, de douches en toiletten brandschoon. Mooi zwembad met jacuzzi, maar het is zo kaal en saai. Maar ach, we betalen maar $25 en we vertrekken weer vroeg morgenochtend dus wat maakt het uit. Het is een prima doorgangscamping. Wist je dat de meeste campings voor RV's hier "pull thru" plekken hebben? Dat betekent dat je aan de ene kant je plekje oprijdt en aan de andere kant rij je er zo weer af. Stel je eens voor dat je achteruit moest rijden :-). Nou ja, als je een RV van 45 foot (14,5 meter) hebt dan is dat natuurlijk ook niet zo simpel. Die campingplekken hebben behalve electriciteit, water en riool meestal ook nog kabel en telefoon. Niet zo gek dat er heel veel mensen na hun pensioen een RV kopen om daar het grootste gedeelte van het jaar (of het hele jaar) op te wonen.
Morgen gaan we richting Barstow en hopen daar "Calico gost town", een oud mijnstadje te bezoeken. Er moet ook een woestijnmuseum zijn waar Yarno heel graag heen wil. Yarno wil ook heel graag naar Death Valley maar dat is nu veel te warm. Het is zelfs verboden daar nu naartoe te gaan met de camper.

Had ik trouwens al verteld dat de camper ook airconditioning heeft? Hoe kun je dat nou toch met goed fatsoen kamperen noemen?

Internet

Heel veel campings hebben draadloos internet, maar ik heb mijn oude laptop meegenomen. Die krijgt niet altijd een goede verbinding dus ik weet niet of ik iedere dag kan mailen!

Dag 1

Gisteren hebben we onze CruisAmerica RV opgehaald. Helaas ben ik vergeten om het kabeltje van mijn fototoestel mee te nemen dus ik kan geen foto's op de website plaatsen. We hebben een RV van 25 foot (ongeveer 7,5 meter) met twee vaste bedden en nog een dinette. Ik was blij verrast door de ruimte in de camper, het valt me enorm mee. Er zit een combimagnetron en een aardige koelkast met vriezer en een complete badkamer met douche. Ik noem dit geen kamperen meer hoor, op de camping sluiten we de camper aan op het lichtnet, water en riool en je hebt een compleet huis tot je beschikking!

Het ophalen kostte meer tijd dan ik had gedacht omdat we zowel op de heenweg als op de terugweg file hadden. Er was een Duits stel voor ons die niet blij waren met de camper die ze hadden gekregen en een andere wilden. Toen wij de sleutel van onze camper kregen vroegen wij of wij nu die van hen hadden gekregen en dat was ook zo. Niet zo mooi. De camper leek ook erg oud (het bleek er een uit 2004 te zijn) en hij had ook geen achteruitrijsensor. Dus hebben wij ook een andere gevraagd en dat was gelukkig geen probleem, we kregen een nieuwere uit 2006. Eenmaal thuis had ik nog veel te doen dus kwam ik niet toe aan het inruimen. Dat hebben we vanochtend gedaan en daardoor vertrokken we pas om een uur of 1. We wilden naar Sequoia National Park en hadden een camping uitgezocht in Visalia. Daar kwamen we om een uur of vijf aan. De camping valt een beetje tegen, vlak bij een industriegebied, maar we vertrekken toch weer vroeg morgen richting Sequoia. En daarna rijden we naar de camping in Barstow, tussen Los Angeles en Las Vegas.

 

 

Tuin

Ik ben nooit erg blij geweest met onze tuin, omdat het maar een dooie oude boel is. En we hadden toch ook erg spijt dat we geen huis met een zwembad hadden genomen. Maar ja, verhuizen is ook weer erg ingrijpend en duur.

De tuin opknappen is niet echt een optie, maar we kunnen het natuurlijk wel wat gezelliger maken. Vorige maand heb ik een nieuwe tuinset gekocht en de oude set naar het deck aan de zijkant van het huis verhuisd, waar het ook nog eens dichterbij de keuken en de gasbarbeque staat. Inmiddels hebben we er ook weer wat potten met bloemetjes bij gezet, en er een buitenkleed onder gelegd. Het zit erg lekker en het staat erg leuk.

Voor de kinderen (en ook wel voor ons) hebben we dit jaar een nieuw zwembad gekocht, Het heeft een doorsnede van 12 foot (3,6 meter). Vorig jaar hadden we ook een zwembadje, maar dat was maar 2,4 meter en dat was toch een beetje klein. We hebben nu bijna geen tuin over, maar de kinderen zwemmen iedere dag en als het water aan het einde van de dag lekker opgewarmd is vind ik het ook nog wel leuk om er even in te gaan!

Op vakantie

Dit is alweer de laatste week dat de kinderen naar school moeten. Vandaag had Yarno nog even een "fieldtrip" naar het park, morgenochtend worden de awards uitgereikt en daar moet ik zeker bij zijn want Yarno krijgt voor zijn klas een award voor "excellent academic achievement". Ik ben zo trots als een pauw dat mijn kind bij de beste van de klas hoort. Wat dat betreft ben ik al heel Amerikaans.
Donderdag heeft Arwin zijn "graduation" en bijbehorend feest. En dan gaan we vrijdag een camper ophalen bij Cruise America om dan twee weken te gaan rondtoeren door Californie, Nevada, Arizona en Utah. Dit is de voorlopige route die we gaan rijden, maar niets staat nog vast:


San Jose
Sequoia National Park
Las Vegas
Zion National Park
Bryce Canyon National Park
Capital Reef National Park
Arches National Park
Monument Valley National Park
Grand Canyon National Park
Joshua Tree National Park
San Jose

(Note to self, ga even een National Park pass halen bij de AAA, scheelt een hoop geld :-) )

De computer nemen we mee, veel campings hebben tegenwoordig draadloos internet, dus wie weet komt er wel een update vanuit de Grand Canyon!

Foutje, bedankt!

Afgelopen vrijdag ging ik boodschappen doen bij de Costco. De Costco is een groothandel, vergelijkbaar met de Makro. Je moet een lidmaatschap kopen om daar inkopen te mogen doen. De verpakkingen zijn enorm groot, maar het kan zeer voordelig zijn. De reden dat ik er graag naartoe ga is dat ze er voordelige Goudse kaas verkopen in stukken van een kilo. Fijne winkel, maar ik schrik nog iedere keer van de rekening ;-).

Ik stond mijn boodschappen in te laden en de mevrouw naast mij wilde de parkeerplaats uitrijden, reed daarbij tegen een boodschappenkar aan die ze vervolgens tegen mijn auto aan parkeerde. Haar auto had flink wat schade, mijn auto alleen een deukje en krasje in het spatbord. Het soort parkeerschade dat je aan je auto ontdekt als je terugkomt zonder dat er een briefje achtergelaten is. Ook het soort schade dat je, tenzij je een gloednieuwe auto hebt, niet zult laten repareren als je het zelf moet betalen. Maar ja, ik wist wie het gedaan had en de mevrouw en ik hadden netjes gegevens verwisseld.
We hebben er een nachtje over geslapen en toen toch maar besloten de schade te claimen. Eerst maar mijn eigen verzekeringsmaatschappij gebeld. Ik mocht meteen even langskomen en dan zouden ze de schade taxeren. Het zou ongeveer 800 dollar kosten om het te repareren, ik mocht meteen naar een bodyshop gaan maar dan moest ik mijn eigen risico (deductable) zelf betalen tot ze bericht hadden van de tegenpartij dat zij de verantwoordelijkheid zouden nemen (accept liability). Uiteraard wilden wij graag wachten tot we van de tegenpartij zouden horen. En dat gebeurde gisteren. Ik kon voor vandaag een afspraak maken bij een taxateur en dan zouden ze meteen een check uitschrijven.

Dus ik ging vanmorgen op zoek naar de lokatie waar de taxateur van State Farm zou staan met zijn mobiele kantoor in een busje. En dat was nog niet zo simpel. Ik was aan het zoeken, reed een oprit op waar ik dacht dat het zou zijn, wilde weer draaien en reed zo een enorme "afgrond" in. De oprit liep aan de zijkant nogal steil af naar een put en dat had ik echt niet gezien. Mijn auto zat muurvast, het voorwiel "in de lucht". Inwendig moest ik wel weer even lachen om die domme actie van me en zag ons het geld van de verzekering al aanwenden voor het lostrekken van de auto en eventuele reparatie. Gelukkig werkte er een behulpzame jongen bij het bedrijf waar ik vastzat en met nog wat meer hulp konden ze me loskrijgen zonder behulp van een takelwagen. Lekkere actie weer Rita!

Maar goed, met wat vertraging heb ik de meneer van State Farm toch gevonden en een minuut of 10 later reed ik met een check van 857 dollar in mijn zak weer richting huis.

Dit is weer een goed voorbeeld van de onovertroffen klantenservice die veel bedrijven hier in de VS hebben!

Mountain Lion

Het volgende berichtje kreeg ik vanmorgen in mijn mailbox:

Earlier today a resident on Foothill Drive, which borders the Santa Teresa Hills, reported seeing a mountain lion in his back yard. The lion jumped back over the fence when confronted. We don't have any other information at this time, but that we should pass on the information. We'll try to keep everyone updated if any more information is available. It should be noted that Fish & Game recommends that cats, dogs, and small creatures not be left out unattended.

Mountain Lions (poema's) kunnen gevaarlijk zijn, een enkele keer wordt er wel eens een persoon aangevallen. En deze zat dus in een tuin in onze straat!

Uitgeblust (en uitgerezen)

Pffffffffff, het is lang geleden dat ik zo moe ben geweest. Ik heb twee nachten kort geslapen (hoe de tweede nacht kwam leg ik straks uit). Vandaag was namelijk de "Multi Cultural Fair" op de school van Yarno. Dit jaar was de tweede keer dat het gehouden werd en het is de bedoeling dat er nog vele jaren volgen. Ieder jaar hebben ze 8 stands met verschillende landen/regio's/werelddelen. Verder waren er voorstellingen van dansgroepen, demonstraties van vechtsporten, en andere optredens. Er was een brandweerauto en een politieauto en een "cakewalk" van de YMCA.



Iedere stand had iets te eten, een spel of activiteit en iets te knutselen. Dit jaar waren Mexico, Italie, India, Hawaii, China, Antartica, Egypte en Nederland vertegenwoordigd. Ik was dus verantwoordelijk voor de Nederlandse stand en had als spel sjoelen bedacht, we gingen windmolentjes maken en ik ging poffertjes bakken.



Nu had Saskia vorig jaar poffertjes gebakken en me al gewaarschuwd het niet te doen, maar degene die alles organiseerde kent poffertjes omdat ze ooit een Nederlandse student in huis hadden. En ze was zo enthousiast dat ik het toch maar besloot te doen. En dat heb ik geweten. Weken ben ik bezig geweest met vergaderen, boodschappen doen, sjoelbakken regelen, etc. etc.



In Nederland had ik al wat versieringen gekocht. Er was schaduw nodig en niet genoeg afdakjes (gazebo's, easy-ups of quickshades genaamd). Gelukkig kon ik die lenen. Voor het bakken van de poffertjes kon ik een electrisch kookstelletje lenen. Vorige week heb ik een recept uitgeprobeerd en de "hotplates" getest, omdat ik zeker wilde weten of het heet genoeg zou worden. So far so good. Ik besloot de avond van te voren alvast het beslag te maken omdat ik daar vanochtend niet veel tijd voor zou hebben. Afijn, het recept 25 keer verdubbeld en Rene en ik begonnen het beslag te mixen in 5 batches. Terwijl ik met batch 4 bezig was zag ik ineens dat batch 2 begon over te lopen. Raar, en batch 1 zat al in de koelkast in grote flessen (met extra ruimte). Op dat zelfde moment hoorde ik een heel raar getik uit de koelkast komen. Ik deed de deur op en daar zag ik dat er een gaatje in die fles zat en het beslag spoot eruit. Tja, wat doe je dan in paniek, je draait de dop eraf. Niet doen dus he. Het was alsof de fles ontplofde en het beslag spoot eruit. Tegen het plafond, de keukenkastjes, de muur, de gordijnen, de stoelen, etc., etc. En terwijl ik begon op te ruimen besefte ik niet meteen dat batch 3 ook al aan het overlopen was. En even later batch 4.

v

Uiteindelijk hebben we alles maar weggegooid. Het rijzen wilde echt niet stoppen. Blijkbaar zijn 5 zakjes gist op een kilo bloem toch echt te veel. Rene en ik hebben de rest van de avond staan soppen. Vies vies vies was de keuken. En lang leven de 24-uurs economie hier, want zo stond ik om middernacht nog in de supermarkt om nieuwe ingredienten te kopen. Als test hebben we daarna nog even 1 batch gemaakt met 1 zakje gist en tot onze grote verbazing was deze batch de volgende ochtend ook weer over gaan lopen (echter niet zo erg als de andere batches), ondanks dat het in de koelkast stond en we het verdeeld hadden over twee grote schalen. Vanochtend dus weer vroeg op om de rest van de batches te maken en om 8 uur stond ik op school om de stand op te zetten. Om 11 uur begon de fair en wat bleek, de electriciteit werkte niet goed. Er waren 4 stands die electriciteit nodig hadden en blijkbaar was dat teveel. Gelukkig had een van de andere vrijwilligers een camping kookstelletje op gas en dat werd snel opgehaald.
Om 12 uur kon ik eindelijk beginnen met bakken en de poffertjes waren erg populair! Op sommige momenten stond er een flinke rij. Iedereen kreeg 4 poffertjes met poedersuiker. Het beslag zat in emmers en dan (gelukkig) in grote plastic bakken en een keer raden wat er gebeurde. Juist, de emmers liepen over. Volgende keer maar een half zakje gist proberen.



Verder was het sjoelen ook een groot succes.



De windmolentjes waren wat minder populair, maar er was ook zoveel te doen en te zien.





Er stond wel veel wind en op een gegeven moment waaide een van onze gazebo's weg. Daarna mocht ik in de zon zitten bakken, letterlijk en figuurlijk.

Ik heb echt geen tijd gehad om iets anders te doen dan te bakken, heb ook eigenlijk verder niets van de Fair gezien. Alleen waaide de "sneeuw" van Antartica soms onze kant uit. Elke 10 minuten zetten ze de sneeuwmachine aan, waar een soort zeepvlokken uit kwamen. Ook hadden ze bakken met sneeuw waar de kinderen mee mochten spelen.




Ik had overigens wel fantastische vrijwilligers die me hielpen dus daar was ik heel blij mee. Om twee uur mocht ik het gas uitzetten en was het tijd om alles weer op te ruimen. En nu ben ik moe!

Nederland

Van 6 april tot en met 13 april was het hier Spring Break. Wij hadden besloten om dit jaar in het voorjaar naar Nederland te gaan. Tenslotte gaan we binnenkort ons laatste jaar in Californie in en we hebben nog steeds geen grote rondreis gemaakt. Rene kan niet zo heel lang vrij nemen in de zomer dus wilden we deze zomervakantie vrijhouden voor een Amerikaanse reis.
Ik was een beetje bang dat 9 dagen Nederland (of eigenlijk 8, want je komt natuurlijk pas een dag later aan) te kort zou zijn, maar dat is erg meegevallen. We hebben de meeste mensen kunnen zien en we hadden ook nog wel wat tijd om boodschappen te doen. We zijn zelfs nog een dagje met de kinderen naar het Linneaushof geweest, een grote wens van ze. We kwamen nu op zaterdag aan en gingen op zondag weg. De volgende keer zou ik denk ik weer zo kort gaan, hoewel het helemaal perfect zou zijn als we op een vrijdag aankwamen en dan op een maandag weer terug zodat je twee volle weekenden hebt. De jetlag is weer reuze meegevallen (van de kinderen dan) en de reis ging ook voorspoedig, hoewel ik op de heenreis me nog wel even heb afgevraagd of het 't nou echt wel waard is, zo'n vlucht met een vijfjarig kind dat zichzelf niet weet te vermaken.
Het weer in Nederland was trouwens prachtig, we hebben helemaal geen regen gehad en veel zon. Ons vorige bezoek (in de zomer) was ook al zo mooi, je gaat bijna vergeten dat het ook wel anders zou kunnen zijn ;-).

Wat hebben we dit keer allemaal meegenomen vanuit Nederland:

- Een sjoelbak! Die verkopen ze tegenwoordig tegenwoordig in een opklapbaar model, makkelijk mee te nemen want we konden hem gewoon inchecken. Een typisch Nederlands spel dat we 19 mei gaan gebruiken op de Multi Cultural Fair op de school van Yarno.
- Kindertandpasta in pepermuntsmaak. Hier verkopen ze namelijk alleen smaken als Bubblegum, Cherry, Fruitsplash etc. Die smaken krijgen ik er bij Yarno echt niet in.
- Kinderparacetamol kauwtabletten. Idem, hier alleen verkrijgbaar in Cherry of Bubblegum.
- Senseo koffiepads. Een zakje van 18 pads kost hier toch al gauw 4 dollar
- Dropjes (heeft geen uitleg nodig)
- Hagelslag en Chocoladevlokken (idem)
- Oude Boeren 20+ kaas (idem)
- Een Nederlandse vlag, een wandkaart van Nederland en diverse Nederlandse versieringen voor Koninginnedag en de Multi Cultural Fair volgende maand
- Dubbele fietstassen, die kennen ze hier niet en sowieso niet in al die leuke kleurtjes
- Een paar rode Wolky schoenen. Voor trendy (leren) schoenen moet je echt in Europa zijn.
- Theedoeken en Keukendoeken, hier is het moeilijk een leuk bijpassend stel te vinden en al helemaal als je smaak modern is.

De foto's van Nederland kun je hier bekijken.

Afscheid

Vorige week donderdag was het dan echt zover. De Tol Toneelclub moest afscheid nemen van Tol, de toneeljuf. Na vijf jaar San Jose gingen Annette, Matthijs en hun twee zoontjes de grote oversteek maken, terug naar Nederland. En de leden van de toneelclub waren daar erg verdrietig onder. We hadden Annette nog wel moeten beloven dat we niets geks zouden doen. Nee hoor juf, natuurlijk niet :-).
Maar na een etentje bij Firehouse Grill in Sunnyvale hebben we toch nog maar een laatste voorstelling gegeven. Annette was zeer verrast en erg ontroerd.



Online Videos by Veoh.com

Truckee

(deze post had ik eigenlijk 21-3 willen plaatsen)



In maart zijn we weer uitgenodigd door Loretta en Tom, de grootouders van James om een weekend in hun huis in Truckee door te brengen.

Ik had gevraagd of we het huis konden huren omdat we heel graag met de kinderen naar de sneeuw wilden. Ik wist dat het huis te koop stond, maar ik wist niet dat het al verkocht was en toevallig was dat weekend de laatste mogelijk om er naartoe te gaan omdat ze het huis leeg moesten halen. Wij mochten echter toch mee en zo konden wij meteen helpen met inpakken en sjouwen. Bovendien konden we dan James vermaken zodat hij niet in de weg zou lopen. Loretta had ook nogal wat moeite met het afscheid van het door hen zelfgebouwde huis en dacht dat wij voor wat welkome afleiding zouden kunnen zorgen.















Toen we onderweg de sneeuwgrens bereikten werden de kinderen erg opgewonden. Er lag zooooveeeeeeel sneeuw. En dat was toen we af en toe een plekje met sneeuw zagen. Bij het huis lag een dik pak dus de kinderen begonnen meteen sneeuwballen te gooien toen we aankwamen.





















De volgende dag gingen we naar een sleeheuvel waar we een paar uurtjes gesleed hebben.
































Het was me toch warm. Als je viel was je meteen drijfnat omdat de sneeuw al aan het smelten was, tegen de tijd dat je weer naar boven was gelopen was je weer bijna opgedroogd door de zon in combinatie met de lage luchtvochtigheid.

Af en toe moet je even uitrusten toch?
































Twee vriendjes, toevallig hadden ze ook nog dezelfde kleur kleding aan.

















Na het sleeen gingen we even schaatsen. Dat ging eigenlijk best goed voor een eerste keer (James zit op ijshockey, dus die kon het al!).



























We hebben een wagen volgeladen ....
Loretta had het er echt moeilijk mee.

















Op de terugweg zijn we gestopt bij een Sushi restaurant. Niet de lekkerste sushi die we hebben gegeten, wel de mooiste!