Dag 12

Gisteren zijn we redelijk op tijd vertrokken omdat we weer een lange rit voor de boeg hadden naar de Grand Canyon. Onderweg kwamen we langs Meteor Crater en omdat Yarno wel erg in de ruimte geinteresseerd is leek het ons leuk om daar ook even te stoppen. In het bezoekerscentrum konden we een film zien over meteorieten, daarna zijn we even het museum in gegaan om vervolgens de krater te bekijken. Wat een enorm gat zeg. De kinderen vonden het wel interessant, wij ook wel hoor, maar het is niet echt een mooie omgeving vind ik.

De Grand Canyon is een ander verhaal. Iemand (Saskia geloof ik) had mij verteld dat ze de Grand Canyon eigenlijk een beetje vond tegenvallen en na al de andere waanzinnig mooie parken stelde ik me er maar niet teveel van voor. Ik heb al een paar keer deze vakantie het gevoel gehad dat het toch niet nog mooier kon. Maar jeetje, wat is de Grand Canyon mooi! En groot. Ik vond het echt ongelofelijk. We waren er pas aan het eind van de middag en dat is toch wel een hele goede tijd om er te zijn omdat de zon dan lager staat en de kleuren dieper worden (rood en oker). Het was niet helemaal helder, maar zo indrukwekkend. Hier kun je wat foto's bekijken (niet van mij, maar op het internet) We zijn aan de zuidkant naar binnen gereden en onze eerste stop was Desert View waar in de jaren 30 een uitkijktoren is gebouwd. Binnen kun je beschilderingen van Hopi Indianen zien. De toren is erg mooi, lijkt heel oud, maar is met zorg ontworpen zodat hij goed in de omgeving zou passen. Dat is goed gelukt vind ik. Daarna zijn we nog bij een paar andere uitkijkpunten gestopt, waarvan ik de Grandview Point wel het mooiste vond. Daar zijn we een heel klein stukje naar beneden gelopen en toen ben ik even op een rots gaan zitten om te genieten. Jammer genoeg hebben de kinderen niet zoveel geduld en je kunt ze er ook niet echt alleen rond laten lopen/rennen/spelen omdat dat toch wel een beetje gevaarlijk is. Het lijkt me heerlijk om ooit nog eens terug te komen, ofwel zonder kinderen, ofwel als de kinderen een stuk ouder zijn (en het sowieso meer kunnen waarderen).

Om een uur of zeven reden we het park weer uit, op een moment dat juist heel veel mensen naar het park toegaan voor de zonsondergang. Wij moesten echter nog twee uur rijden naar de camping. We reden de zonsondergang tegemoet (achterna eigenlijk) en dat was ook wel mooi. Onderweg moesten we natuurlijk nog even eten en we kwamen uiteindelijk om 21.30 uur pas op de camping aan. En toen bleek dat die camping pal naast het spoor lag. En als je nooit in de VS bent geweest kun je je denk ik niet goed voorstellen wat dat betekent. De spoorlijnen worden voornamelijk gebruikt voor goederenvervoer en de treinen zijn immens lang. We hebben onderweg en gisteravond op de camping lekker zitten tellen. De kortste trein had 3 locomotieven en 83 wagonnen (met containers of vrachtwagentrailers erop). De langste had 5 locomotieven en 123 wagonnen. Een wagon is zeker 12 meter lang, (en dan zit er nog ruimte tussen de wagonnen) dus een trein is zo tussen een kilometer en anderhalve kilometer lang. En sommige komen hier langs met een snelheid van 20 km per uur, andere gaan veel sneller, maar dat betekent dus dat je soms wel zeker 3 minuten ligt te schudden in de camper. Lekker als je in slaap probeert te vallen :-). Maar goed, we hebben het overleeft, het is ook wel een machig gezicht die enorme treinen.

Omdat we gisteren niet hebben kunnen zwemmen doen we dat nu nog even en dan gaan we straks weer op weg. Maar eerst maar eens kijken wat we nog willen bekijken, want we hebben nog drie dagen en geen plannen. Los Angeles slaan we over, want we willen niet in de zomervakantie naar Disneyland oid, veel te druk. Zoiets kunnen we beter een andere keer doen met de auto. Dus jullie merken wel waar de volgende update vandaan komt!