We hadden ook gehoord dat we na een jaar in de VS wel aanbiedingen zouden krijgen van creditcard bedrijven en ook dat was zo. We kregen zowaar een creditcard met een limiet van wel $300. Maar als je die zou gebruiken en netjes zou aflossen dan zou je creditscore ook wel omhoog gaan. Na een jaar ging onze limiet naar $500 dollar en inmiddels is die limiet $800. Schiet natuurlijk ook niet erg op. De creditscore van Rene bleef echter zo laag, we snapten er niets van. Toen hoorde ik dat je niet iedere maand het hele bedrag moest aflossen en dat je ook niet te dicht bij je limiet moet komen. Prima. Maar er veranderde nog steeds niet veel aan de creditscore. Raar hoor, met zo'n mooi salaris en een steeds groeiende spaarrekening. Ieder jaar probeerden we weer bij onze eigen bank een creditcard aan te vragen, maar dat lukte nog steeds niet. Nu hebben we wel vanaf het begin een debitcard die ongeveer hetzelfde werkt. Die werkt als een pinpas en alles wordt dus meteen afgeschreven van je rekening. Maar je kunt er wel overal waar je met een creditcard kunt betalen mee terecht.
Toen hoorde ik dat het ook uitmaakt of je veel gebruik maakt van je debitcard en of je je gewone rekeningen op tijd betaald. Dat doen we uiteraard wel maar er ging ook een lichtje bij mij branden. Ik doe de meeste boodschappen, als we met het gezin ergens gaan winkelen dan ben ik ook meestal die afrekent met mijn debitcard. Omdat ik na onze verhuizing gas, water, licht, kabel en telefoon geregeld heb staat dat allemaal op mijn naam. En toen kwam ik er ook nog eens achter dat ik als eerste vermeld sta bij onze gezamenlijke rekening. Dus heb ik voor mezelf bij onze eigen bank een creditcard aangevraagd. En dat was helemaal geen probleem. Ik heb zelf geen inkomen, en krijg zo een creditcard met een groot limiet en Rene werkt zo hard en kan niet eens zelf een creditcard aanvragen! Wat een rare wereld toch.
Nou ja, misschien kan ik als hoofdrekeninghouder gewoon een tweede creditcard voor mijn partner aanvragen :-).


Geen opmerkingen:
Een reactie posten