Uitgeblust (en uitgerezen)

Pffffffffff, het is lang geleden dat ik zo moe ben geweest. Ik heb twee nachten kort geslapen (hoe de tweede nacht kwam leg ik straks uit). Vandaag was namelijk de "Multi Cultural Fair" op de school van Yarno. Dit jaar was de tweede keer dat het gehouden werd en het is de bedoeling dat er nog vele jaren volgen. Ieder jaar hebben ze 8 stands met verschillende landen/regio's/werelddelen. Verder waren er voorstellingen van dansgroepen, demonstraties van vechtsporten, en andere optredens. Er was een brandweerauto en een politieauto en een "cakewalk" van de YMCA.



Iedere stand had iets te eten, een spel of activiteit en iets te knutselen. Dit jaar waren Mexico, Italie, India, Hawaii, China, Antartica, Egypte en Nederland vertegenwoordigd. Ik was dus verantwoordelijk voor de Nederlandse stand en had als spel sjoelen bedacht, we gingen windmolentjes maken en ik ging poffertjes bakken.



Nu had Saskia vorig jaar poffertjes gebakken en me al gewaarschuwd het niet te doen, maar degene die alles organiseerde kent poffertjes omdat ze ooit een Nederlandse student in huis hadden. En ze was zo enthousiast dat ik het toch maar besloot te doen. En dat heb ik geweten. Weken ben ik bezig geweest met vergaderen, boodschappen doen, sjoelbakken regelen, etc. etc.



In Nederland had ik al wat versieringen gekocht. Er was schaduw nodig en niet genoeg afdakjes (gazebo's, easy-ups of quickshades genaamd). Gelukkig kon ik die lenen. Voor het bakken van de poffertjes kon ik een electrisch kookstelletje lenen. Vorige week heb ik een recept uitgeprobeerd en de "hotplates" getest, omdat ik zeker wilde weten of het heet genoeg zou worden. So far so good. Ik besloot de avond van te voren alvast het beslag te maken omdat ik daar vanochtend niet veel tijd voor zou hebben. Afijn, het recept 25 keer verdubbeld en Rene en ik begonnen het beslag te mixen in 5 batches. Terwijl ik met batch 4 bezig was zag ik ineens dat batch 2 begon over te lopen. Raar, en batch 1 zat al in de koelkast in grote flessen (met extra ruimte). Op dat zelfde moment hoorde ik een heel raar getik uit de koelkast komen. Ik deed de deur op en daar zag ik dat er een gaatje in die fles zat en het beslag spoot eruit. Tja, wat doe je dan in paniek, je draait de dop eraf. Niet doen dus he. Het was alsof de fles ontplofde en het beslag spoot eruit. Tegen het plafond, de keukenkastjes, de muur, de gordijnen, de stoelen, etc., etc. En terwijl ik begon op te ruimen besefte ik niet meteen dat batch 3 ook al aan het overlopen was. En even later batch 4.

v

Uiteindelijk hebben we alles maar weggegooid. Het rijzen wilde echt niet stoppen. Blijkbaar zijn 5 zakjes gist op een kilo bloem toch echt te veel. Rene en ik hebben de rest van de avond staan soppen. Vies vies vies was de keuken. En lang leven de 24-uurs economie hier, want zo stond ik om middernacht nog in de supermarkt om nieuwe ingredienten te kopen. Als test hebben we daarna nog even 1 batch gemaakt met 1 zakje gist en tot onze grote verbazing was deze batch de volgende ochtend ook weer over gaan lopen (echter niet zo erg als de andere batches), ondanks dat het in de koelkast stond en we het verdeeld hadden over twee grote schalen. Vanochtend dus weer vroeg op om de rest van de batches te maken en om 8 uur stond ik op school om de stand op te zetten. Om 11 uur begon de fair en wat bleek, de electriciteit werkte niet goed. Er waren 4 stands die electriciteit nodig hadden en blijkbaar was dat teveel. Gelukkig had een van de andere vrijwilligers een camping kookstelletje op gas en dat werd snel opgehaald.
Om 12 uur kon ik eindelijk beginnen met bakken en de poffertjes waren erg populair! Op sommige momenten stond er een flinke rij. Iedereen kreeg 4 poffertjes met poedersuiker. Het beslag zat in emmers en dan (gelukkig) in grote plastic bakken en een keer raden wat er gebeurde. Juist, de emmers liepen over. Volgende keer maar een half zakje gist proberen.



Verder was het sjoelen ook een groot succes.



De windmolentjes waren wat minder populair, maar er was ook zoveel te doen en te zien.





Er stond wel veel wind en op een gegeven moment waaide een van onze gazebo's weg. Daarna mocht ik in de zon zitten bakken, letterlijk en figuurlijk.

Ik heb echt geen tijd gehad om iets anders te doen dan te bakken, heb ook eigenlijk verder niets van de Fair gezien. Alleen waaide de "sneeuw" van Antartica soms onze kant uit. Elke 10 minuten zetten ze de sneeuwmachine aan, waar een soort zeepvlokken uit kwamen. Ook hadden ze bakken met sneeuw waar de kinderen mee mochten spelen.




Ik had overigens wel fantastische vrijwilligers die me hielpen dus daar was ik heel blij mee. Om twee uur mocht ik het gas uitzetten en was het tijd om alles weer op te ruimen. En nu ben ik moe!