Het kopen van een auto

Zo ik had jullie nog het verhaal beloofd van het kopen van een auto in de USA. Hier komt het dan. We gingen gisteren zonder kinderen richting San Jose om een beetje rond te kijken naar auto's. We hadden advertenties in de krant gezien waarin gloednieuwe auto's met heel hoge kortingen werden aangeboden dus we waren eigenlijk wel nieuwsgierig. De eerste dealer waar we kwamen (heel Amerikaans Chris's Chrysler Dodge World genaamd) had een nieuwe Dodge Caravan voor 14998 in de aanbieding. Ze beginnen op 18998 dus wel interessant. We wisten wel dat we sommige kortingen niet zouden krijgen maar toch. De verkoper legde al gauw uit dat die aanbieding een lokkertje was en dat dat een hele kale auto was. Logisch ook wel maar ik wist niet eens dat er nog auto's gemaakt werden zonder centrale deurvergrendeling en electrische ramen ;-). Bovendiens is een gewone Caravan toch wel een stukje korter dan de Grand Caravan en dat merk je aan de bagageruimte. Dus wilden we ook wel even de gebruikte wagens zien. Hij begon met een ander lokkerte, een 1 jaar oude met weinig mijlen voor maar 12998 dollar. Alle prijzen zijn trouwens zonder de 8,25% tax. Wel interessant maar ook te kaal voor ons. Toen liet hij ons een donkerblauwe (2004 model) zien met een aantal opties en 27.000 op de teller. Wij erin proefrijden en dat was het eigenlijk wel. Het leuke was dat de auto onder meer ingebouwde kinderzitjes had en hij zag dat ik daar nogal enthousiast op reageerde dus hij kwam daar steeds op terug (op een leuke manier!). Hij stond geprijsd voor 19998 dollar maar hij liet doorschemeren dat we hem wel voor 16000 inclusief belasting konder krijgen. Nu moet je weten dat die dealers in principe boeven zijn want ze prijzen de auto's gewoon een paar duizend dollar hoger dan ze eigenlijk waard zijn. Maar dat was een hele mooie prijs voor zo'n auto. Dus wij naar binnen om over de prijs te praten. En dan begint natuurlijk het onderhandelen want ineens is hij vergeten dat hij 16000 had gezegd. Maar wij waren dat niet vergeten. Dus hij met zijn baas praten. Laat ons een tijdje in ons sop gaarkoken en vervolgens komt zijn baas erbij en die vertelt ons dat die prijs echt niet kon maar dat hij wist dat wij een budget hadden en dat hij nog wel een andere mooie auto had bla bla bla. Wij dus die andere Grand Caravan bekijken. En bij nader inzien was dat toch ook wel wat. Maar ja hij had geen kinderzitjes ... Dachten we want ineens ziet de verkoper dat de ene stoel toch een zitje had ... Dat was lachen. Toch maar even proefgereden. Hij was een jaartje ouder maar had ongeveer dezelfde hoeveelheid mijlen op de teller. En iets meer opties (de losse stoelen, ingebouwde garagedeuropener, kompas, temperatuurmeter, electrisch verstelbare bestuurdersstoel). Deze auto was ook als lokkertje in een advertentie gebruikt en daarom erg scherp geprijsd. We wisten ondertussen wel een beetje wat de tweedehands Caravans doen bij dealers dus we hadden er wel een goed gevoel over. En dus hoewel we helemaal nog niet zo nodig meteen een auto hoefden besloten we het te doen. We waren ondertussen al best lang bij de dealer (een uur of twee) en hadden er nog geen idee van waar we nog doorheen moesten. Wij dachten, we doen even een aanbetaling en gaan dan de rest van het geld regelen en halen de auto later wel op. Dat kon echt niet. Ze hadden met deze auto geadverteerd en dan moest hij ook weg zodra hij verkocht was want anders moeten ze hem volgens de wet aan iemand anders verkopen die om die auto komt. Dus moesten we hem gedeeltelijk (tijdelijk) financieren. Wat volgens de baas juist goed was want we kunnen de lening zo snel aflossen als we willen maar bouwen wel wat krediethistorie op en dat is lastig als je nieuw bent in de USA. Maar we hadden niets bij ons, alleen onze rijbewijzen. Dus het duurde en het duurde maar. Maar ze verzekerden ons dat het in orde zou komen. Wij hadden allang 'spijt', niet omdat we de auto niet wilden want we vinden hem prachtig, maar omdat het allemaal zooooo lang duurde. Na vier uur of zo was het eindelijk rond dachten we maar toen moesten we nog eens naar de financiele manager. Die ons al onze rechten en plichten uitlegde en ons contracten van een meter lang of zo liet tekenen waarbij wel na iedere zin ongeveer onze paragraaf of handtekening moesten zetten. Als het maar op alle manieren duidelijk is dat we de kopen zoals hij is en dat we niet achteraf kunnen gaan aanklagen. Na 45 minuten of zo waren we eindelijk klaar (hoopten we) maar toen moesten we nog wachten op een verzekeringstussenpersoon. Die dus gewoon 's avonds naar de dealer toekomt om ons te verzekeren. Lang leve de 24-uurs economie. Gelukkig had ik al een klein beetje rondgeshopt voor verzekeringen waardoor ik wist dat hij ons een redelijk aanbod heeft gedaan. Alleen schokken we erg van de standaard dekking als je iemand aanrijdt. Namelijk per ongeluk 15.000 voor medische kosten, maximaal 30.000 totaal (dus als er meerdere personen betrokken zijn) en voor overige schade 10.000 dollar. Hallo, een beetje auto kost al gauw heel wat meer dan 10.000 dollar, om over medische kosten het maar niet te hebben. Dus dat hebben we snel verhoogd naar 150.000/300.000/50.000. Ik hoop maar dat dat genoeg is (Petra?).
Na 5,5 uur, tegen negenen 's avonds konden we dus wegrijden in onze eigen "nieuwe" auto! En het rijdt heerlijk! Foto's komen binnenkort op de site te staan, maar daarover zal ik dan nog berichten.